Op ‘t bankje

Een man stapt voorzichtig van zijn fiets als hij bij het bankje is aangekomen. Hij zet de fiets met twee uitpuilende fietstassen naast het bankje op de standaard. Ik sla het tafereel gade en denk te zien aan een prei die uit één van de tassen steekt dat er groenten in zitten. Als alles goed staat komt hij bij me zitten. ‘Ik kom net van de volkstuin en daar is het nu hoogseizoen’, zegt hij meteen zodat wat ik al dacht klopt, er zitten groenten in de tassen. ‘Jammer dat je altijd alles tegelijk krijgt. Het zou eigenlijk wat meer over het jaar verspreid moeten zijn. Gelukkig hebben we een grote vrieskist, maar die raakt alweer behoorlijk vol. De groenteboer verdient niet veel aan ons.’ Dat begrijp ik natuurlijk. Ik vind het altijd erg interessant om te zien hoe mensen bezig zijn in hun tuin, maar aan mij zou een volkstuin niet besteed zijn. Daar ben ik te ongeduldig voor. ‘Heeft u er ook een huisje bij’, vraag ik nieuwsgierig, want sommigen maken er heel veel werk van en gebruiken de tuin ook om te recreëren en te barbecueën. Sommige complexen lijken wel een camping. ‘Er staat wel wat op, maar dat is meer een hutje dan een huisje’, zegt hij lachend. ‘We gebruiken het alleen om materiaal en wat tuinmeubeltjes op te slaan. Er zijn wel mensen die er bijna een vakantiehuisje van gemaakt hebben. Je moet het wel goed afsluiten want hoe ze het voor elkaar krijgen weet ik niet, maar er wordt af en toe toch wat gestolen. Toen we hier jaren geleden begonnen hoorde je dat nooit. Gelukkig is het ons nog nooit overkomen, maar het zijn niet alleen spulletjes die worden gestolen. Ik las een tijdje geleden in de krant dat ze zelfs groente uit volkstuinen stelen. Erg sneu voor de mensen die een hele tijd gezorgd hebben dat alles ging groeien en dan opeens zien dat alles weg is.’ Even zwijgt hij en gaat dan verder. ‘We hebben op ons complex ook mensen van buitenlandse afkomst. Die kweken groenten uit hun eigen land. Ze hebben ons wel eens wat laten proeven, maar wij houden meer van Hollandse kost. Mijn vrouw doet niet zo heel veel in de tuin want dan krijgt ze last van haar rug, maar ze gaat wel vaak mee. Dan maakt ze bijvoorbeeld de boontjes vast klaar voor de diepvries. Toen de kleinkinderen nog wat jonger waren en bij ons logeerden gingen ze ook altijd graag mee. Al was het alleen maar om de bessen, maar ze hebben tegenwoordig hun eigen dingen.’ De man is wat onderuit gaan zitten en is duidelijk aan een dutje toe. Even later hoor ik een licht snurkje waardoor ikzelf ook een beetje slaap krijg. Ik hou me heel stil om hem niet te storen, maar als er even later een hond hard begint te blaffen is hij er weer helemaal bij. Hij verontschuldigt zich, maar dat wuif ik met weg. ‘Lekker toch, even wegdutten als je hard gewerkt hebt.’ Hij glimlacht en kijkt weer naar zijn tassen. ‘Kan ik u een plezier doen met een maaltje bonen’, vraagt hij. Ik wil het afslaan, maar hij wacht mijn antwoord niet eens af en vult een papieren tasje met verse bonen. ‘U moet deze boontjes maar eens proberen. Zo lekker als deze vind je ze in de winkel niet.’ Ik laat het maar gebeuren, bedank hem en stap op, want voor je het weet komt hij weer met andere groenten op de proppen. Ik moet overigens toegeven, de boontjes waren inderdaad erg lekker.

Maerten