Op ’t bankje

De man die met een stevige pas aan komt lopen besluit als hij mij op het bankje ziet erbij te komen zitten. ‘Zo, even een zitmomentje want ik heb er al zo’n goede vijf kilometer opzitten’, zegt hij terwijl hij een beetje onderuit zittend plaatsneemt. Ik hoor een zachte g in zijn spraak en zeg: ‘U komt zeker uit het zuiden zo te horen.’ Hij lacht en zegt dat hij inderdaad uit Brabant komt, maar al heel lang hier woont. ‘Maar dat accentje raak je niet kwijt.’ Hij vertelt dat hij door de liefde hierheen gekomen is. ‘Ik woonde in Helmond en ontmoette mijn vrouw op een camping in de Ardennen. Het klikte meteen en van het een kwam het ander. Tijdens die vakantie bleek dat we van dezelfde dingen houden en aan het einde van de vakantie vroeg ik om verkering. Dat wilde ze wel en we bezegelden het met een eerste kusje’, zegt hij met een glimlach. ‘In het begin schreven we elkaar bijna ieder dag een brief en soms een telefoontje, want dat was nogal prijzig in die tijd. Dat is alweer zo’n vijftig jaar geleden. Ik had een technische opleiding gedaan en toen ik bij het RIVM solliciteerde werd ik aangenomen. Ik heb er tot mijn pensioen gewerkt.’ Ik ben natuurlijk nieuwsgierig hoe het verder is gegaan, maar de man is een gezellige prater en vertelt het allemaal zonder dat ik moeite hoef te doen. Zijn vrouw was hier juf op een basisschool. ‘Twee jaar heb ik op kamers gewoond bij een lieve oudere dame. Toen we een huisje konden kopen zijn we getrouwd. We kregen twee dochters en een zoon. Ik kom uit een gezin met zeven kinderen. Er wonen er nog maar een paar in Helmond en de rest ergens anders in het land en in Canada. We hebben goed contact met elkaar en ieder jaar houden we een familiereünie met wel veertig mensen. Meestal rond de verjaardag van ons moeder die in 2004 is overleden. Ons vader was tien jaar eerder gestorven.’ Hij vertelt dat hij een fijne jeugd in Helmond gehad heeft. ‘Ikzelf heb enkele jaren in een landbouwproject in de Peel gewerkt met veel contacten met boeren. Dat waren bijzondere mensen met veel humor. Een boer, Tieske heette hij, wist veel moppen te vertellen die vaak gingen over een pastoor. Een die ik me herinner gaat over een bezoek van de bisschop aan een pastoor die in kleine pastorie met een huishoudster woonde. De slaapkamer moesten ze delen want was zo klein dat er alleen een bed kon staan. In het midden was plank van een meter aangebracht. Toen de bisschop dat zag vroeg hij aan de pastoor wat hij deed als de bekoring kwam. Hij zei toen: ‘Dan klim ik eroverheen.’ Toon heet de man en hij zegt verheugd te zijn dat Sjoerd Potters in Helmond burgemeester wordt. ‘Zo’n innemende man past heel goed in die mooie stad. Het is een Brabander dus zullen er geen aanpassingsproblemen zijn. Ik ken hem als een belangstellende burgervader.’ Toon vraagt mij of ik weet dat de bijnaam van Helmonders kattenmeppers is. Omdat ik het verhaal over het ontstaan daarvan niet ken vertelt hij dat. ‘Helmonders hadden vroeger geen cent te makken en zouden uit armoede katten vangen en opeten. Daar zou de bijnaam kattenmeppers vandaan komen. Het gebeurde wel in meer plaatsen, ook bijvoorbeeld in Oss. Helmond kreeg echter de naam omdat naar verluidt hier de meeste katten werden gevangen en opgegeten.’ Nou, dat weet ik dan ook weer. Maar Ik denk toch dat katten bij Potters veilig zijn.

Maerten