Op ‘t bankje

Een jonge vrouw komt met gebogen hoofd mijn richting op en als ze mij ziet zitten gaat ze met een zucht onderuitgezakt naast mij op het bankje zitten. Ik kijk haar verbaasd en een beetje vragend aan. ‘Lekker onderuit op de bank is er thuis voorlopig even niet bij dus doe ik het hier maar. We zijn aan het verbouwen en ik heb het gevoel of ikzelf ook in de steigers sta. Overal stof en dan is ook nog de badkamer niet te gebruiken.’ Je ziet op haar getatoeëerde armen wel wat stof en haar schoenen zijn stoffig, maar verder valt het wel mee. ‘We hebben van tevoren een heleboel spullen opgeslagen en dan zal je zien dat een heleboel dingen die je nodig hebt daarbij zitten.’ Ik kijk haar met een medelijdende blik aan, waardoor ze in de lach schiet. ‘Zo heel dramatisch is het nou ook weer niet hoor, maar af en toe wil ik het toch even ontvluchten, vandaar dat ik hier nu even zit. Nog een week stofhappen en dan moet het klaar zijn en moet alles er weer piekfijn uitzien. Dan zou ik er heerlijk van kunnen genieten, maar dan gaan we naar de camping en daar is het ook wel een beetje behelpen maar dat voelt anders.’ Ze zucht nog een keer diep, maar dan komt er weer een glimlach op haar gezicht. ‘M’n man Gijs is verkoper bij een autobedrijf, maar klussen is zijn lust en z’n leven. Net als mijn broer en ze klussen altijd samen. Bij mijn broer hebben ze pas samen een nieuwe keuken geplaatst en ik moet zeggen dat ze vakwerk afleveren. Dat is wel anders dan mijn zwager Louis die heeft helemaal niets met klussen. Als er wat gedaan moet worden belt m’n zus Gijs en die fikst het dan wel. Louis staat er dan mijn zijn handen in zijn zakken bij te kijken. De vrouw komt zo langzamerhand weer tot rust. Ze vertelt dat ze drie dagen in een drogisterij werkt en twee tienerdochters heeft. Die meiden vinden het allemaal wel goed wat er in huis gebeurt. Aan hun kamers hoeft niets te gebeuren en daar zitten ze toch het liefst. Als er een auto van een loodgietersbedrijf voorbijkomt kijkt ze op haar horloge. ‘Gelukkig, de loodgieter komt eraan. Daar zitten ze met smart op te wachten.’ Ik vraag de vrouw of ze zelf ook wat aan de verbouwing doet, maar behalve opruimen en koffiezetten ziet ze voor zichzelf geen taak. ‘Ik ben als het klaar is weer aan de beurt om schoon te maken en alles in te ruimen. De tuin heeft ook heel veel geleden onder de verbouwing want daar werd het bouwmateriaal neergelegd. Gelukkig komen mijn zus en zwager in ons huis als we op de camping zijn. Ze wonen in een flat in Rotterdam en vinden het wel leuk een poosje in ons huis te zitten. Ze zijn ook gek op tuinieren dus hoeven we ons geen zorgen te maken over de tuin.’ De vrouw vertelt dat ze het ook aan haar schoonouders gevraagd had maar die gaan die tijd naar een huisje aan de plassen waar mijn schoonvader lekker kan vissen en dat gun ik ze van harte, want ze wonen ook in een flat’, zegt ze. Dan gaat haar telefoon en krijgt ze een opdracht. ‘Of ik eten uit de snackbar wil meebrengen’, zegt ze. ‘Ja, van koken is de laatste tijd ook niks gekomen, maar ik ben niets aangekomen, ondanks de vette hap‘, zegt ze lachend. Energiek komt ze overeind om naar de snackbar te gaan.

Maerten