Op ’t bankje

Twee duidelijk zichtbaar zwangere vrouwen komen druk pratend en een beetje waggelend mijn kant oplopen. Ze zijn duidelijk trots op hun zwangerschap en laten dat ook zien als ze bij me komen zitten en hun handen gevouwen op hun mooie ronde buikjes leggen. ‘Zo, even uitrusten’, zegt de ene vrouw die Monique blijkt te heten, de andere heet Irene. Het zijn goede buren van elkaar. ‘We komen net van zwangerschapsgymnastiek en daar word je toch wel moe van. Het is wel heel gezellig met al die aanstaande moeders. Volgende week komen onze mannen ook mee, daar verheug ik me nu al op.’ Ze kletsen nog wat met elkaar over een paar andere vrouwen die ook op de gymnastiek waren. Er zijn wat roddels bij en het is maar goed dat de vrouwen waarover het gaat het niet horen. Ze hebben het over een Sylvia die steeds aandacht trekt en vindt dat ze alles beter weet dan de gym juf. ‘Zag je dat ze een potje augurken bij zich had en er af en toe een opat’, zegt Monique tegen Irene. Die had het ook gezien en er haar schouders over opgehaald. ‘Ze probeert altijd de aandacht te trekken, die krijgt ze zeker niet van haar vriend. Die heeft een eigen bedrijf en is heel belangrijk en altijd druk vertelde ze vorige keer. ‘Ik ben zelf wel wat meer gaan snoepen’, zegt Irene. Meteen komt er een zak Engelse drop tevoorschijn en krijgen haar buurvrouw en ik ook een paar dropjes. ‘Als je er een zoet kindje door krijgt is dat toch maar mooi meegenomen’, zegt Monique. ‘Ja en als je zoals Sylvia augurken gaat eten krijg je zeker een zuurpruim’, zegt Sylvia. Monique kijkt wat bedenkelijk en lijkt het voor zich te zien. Dan zegt ze met een triomfantelijke blik: ‘Gelukkig heb je ook zoetzure augurken, dan heb je van allebei wat.’ Maar dan hebben ze genoeg geroddeld en vinden ze het tijd om over hun eigen situatie wat te vertellen. Monique heeft al een dochtertje en zegt dat ze de zwangerschap dit keer heel anders beleeft dan bij haar dochtertje Fleur. ‘Maar dat is alweer vijf jaar geleden. Je weet nu wat je allemaal kan verwachten. Het leuke is dat Fleur ook heel erg met de zwangerschap bezig is. Ze wil iedere keer voelen. Ze weet dat ze een broertje of zusje krijgt en vindt het allemaal heel spannend. We zijn thuis echt allemaal een beetje zwanger.’ Irene hoort het allemaal belangstellend aan. ‘Voor mij is het de eerste keer. Mijn vriend is vreselijk bezorgd over mij, maar nog meer over het kind. Ik mag niet op de trap om ramen te zemen en als ik iets zwaars wil tillen is hij er als de kippen bij om het over te nemen. Denk om onze zoon, zegt hij dan. Ja, we weten dat het een jongen wordt. Dat was op de echo duidelijk te zien.’ Monique kijkt wat misprijzend. ‘Ik zou het niet willen weten en het kan me ook niet schelen ook. Toen Fleur geboren werd hoopte ik stilletjes wel dat het een meisje zou worden en dat kwam nog uit ook. Nu kan het me echt helemaal niets schelen, als het maar gezond is. Mijn man denkt er trouwens net zo over, hoewel ik denk dat hij een jongen wel leuk zou vinden. Maar hij is stapel op onze dochter en het is ook altijd twee handen op één buik.’ Ik moet erom lachen. Zij heeft aan haar eigen buik de handen al vol, denk ik. Ik wens ze een voorspoedige bevalling en stap op.

Maerten