OP ‘t bankje

Ik heb nauwelijks op het bankje plaatsgenomen als er man met een rustige hond aan komt lopen en bij me komt zitten. De hond gaat meteen half onder het bankje liggen en lijkt dat wel gewend te zijn. Ik denk dat het een heel gemakkelijke hond is. De man heeft een opgerold poepzakje in zijn hand. Het valt me op dat hij het zakje op een vanzelfsprekende manier draagt. Als hij ziet dat ik er naar kijk zegt hij: ‘Dat hoort er toch bij.’ Ik vertel hem dat ik in Engeland altijd zie dat baasjes met zo’n zakje rondlopen en dat het veel ergernis scheelt, want de kans dat je daar in een hondendrol stapt is niet zo groot. Hij is het daar helemaal mee eens. Veel verstand van honden heb ik niet, maar hij vertelt dat zijn trouwe metgezel een golden retriever is en dat ie Bas heet. ‘Het is een fantastisch maatje’, zegt hij met een tevreden blik. ‘Vooral met mijn kinderen. Hij is eindeloos geduldig en altijd in voor een spelletje, hè Bas.’ Bij het horen van zijn naam kijkt de hond meteen op maar als hij merkt dat zijn baas hem verder niet aanspreekt gaat hij weer rustig liggen. De man vertelt dat hij eigenlijk twee honden had willen nemen, maar dat de hondenbelasting in zijn gemeente hem tegenhield. ‘Voor één hond betaal ik 113,40 euro,’ legt hij uit. Maar een tweede kost dan 226,80 euro en dat is niet niks.’ Toch had hij onlangs gelezen dat de hondenbelasting vanaf 1 januari wordt afgeschaft. ‘En dat verandert alles,’ zegt hij met een twinkeling in zijn ogen. ‘Ik heb altijd al een tweede hond gewild. Nu ben ik voorzichtig aan het kijken naar eentje die goed bij Bas past. Ze moeten natuurlijk samen door één deur kunnen.’ Ik glimlach, maar moet bekennen dat ik hem geen advies kan geven. Hij zegt zich altijd te ergeren aan mensen die de poep van hun hond níet opruimen. ‘Als ik er wat van zeg zeggen ze dat ze toch hondenbelasting betalen, maar als die wordt afgeschaft kunnen ze daar niet meer mee komen.’ Hij vertelt verder dat hij al een paar jaar tijdens de zomervakantie op de hond van een hondenvriend past. Het is een abrikooskleurige poedel en heet Robbie. Bas en Robbie kunnen het heel goed met elkaar vinden en spelen, rennen en stoeien altijd als ze bij elkaar zijn. Hij kijkt even naar Bas, die nog altijd rustig half onder het bankje ligt. Plotseling komt hij met gespitste oren overeind en kijkt naar het eind van de straat. De man kijkt in dezelfde richting en begint breed te glimlachen. ‘Dat is ook toevallig,” zegt hij. ‘Daar komt Robbie aan’.

Even verderop zie ik een man met een vrolijk springende poedel aan de lijn aankomen. Robbie heeft Bas ook al gezien en aan de strakke lijn te zien trekt hij zijn baasje naar het bankje toe. Als ze dichterbij komen maakte de baas van Bas zijn riem los die meteen met een kwispelende staart op Robbie afstuift. Als ze bij het grasveldje bij het bankje komen wordt Robbie ook losgelaten en meteen zie ik de honden rennen en met elkaar stoeien af en toe blaffend. De vriend van de man komt bij ons op het bankje zitten. Terwijl de honden zich uitleven raken wij met z’n drieën in gesprek. Zo zie je maar weer dat het bankje niet alleen een rustplek is, maar ook een plaats van ontmoeting en vriendschap. Niet alleen voor mensen, maar als ik naar Bas en Robbie kijk ook voor dieren.

Maerten