Op ‘t bankje

Het is bijna Pasen en dat betekent dat de natuur weer ontwaakt en de lente overal zichtbaar gaat worden. Het frisse groen komt weer aan de takken van bomen en lentebloemen gaan tuinen en parkjes weer fraai opsieren. Het is rustig in de straat waar ik op het bankje zit. Wel hoor ik overal geluiden van vogels die alweer druk in de weer zijn met bouwmateriaal voor hun nesten, want er moeten weer eieren gelegd worden. De lentezon begint al wat kracht te krijgen en schijnt behaaglijk op mijn gezicht. Ik geniet ervan en de vogelgeluiden klinken als muziek in de oren. Het voelt als een heel vredige wereld en het maakt me soezerig. Mijn ogen worden steeds kleiner en met een tevreden gevoel dommel ik weg en val in diepe slaap. Ik droom van kippen voor wie het hoogseizoen is, want voor het Paasfeest moeten veel meer eieren dan normaal worden gelegd. Het zijn scharrelkippen en zoveel zag ik er nog nooit bij elkaar. Er loopt één grote sierlijke witte haan tussen die duidelijk de baas is en veel ontzag bij de leghennen inboezemt. Hij dirigeert streng en met veel gezag de kippen naar leghokken. Als ze hun ei gelegd hebben maant hij ze om snel plaats maken voor een volgende kip. Het is een bont gezelschap van allerlei soorten kippen. Ik zie ook een koppeltje krielkippen die heel speels zijn. Daarvoor zijn er kleinere leghokjes en hun eitjes zijn ook veel kleiner. Je ziet de grote kippen met een meewarige blik naar die kleine eitjes kijken. Bij kippen maken witte of bruine eieren geen verschil, vooral niet met Pasen, want dan worden de meeste toch beschilderd. De krielkippen hebben hun eigen haantje die af en toe tegen de grote haan staat op te kukelekuen. Hij heeft alleen overwicht bij de krielkippen en doet daarom ook geen moeite bij de grote kippen. Het is een wondere wereld die ook wel wat op de mensenwereld lijkt. Met een schok word ik plotseling wakker van twee kwebbelde vrouwen die naast me zijn komen zitten. Ik kijk ze met een waarschijnlijk verbaasde blik aan, want ik was nog half in de kippenwereld. De dames lijken in de verste verte niet op kippen, maar ik denk wel dat mijn droom is veroorzaakt door hun gekwebbel. Ze kijken me lachend aan. ‘U was heel ver weg hè’, zegt een van de vrouwen. Ze zien er luchtig gekleed uit in een outfit dat past bij deze mooie lentedag. Langzaam kom ik weer terug in de normale wereld. Ik vertel dat ik van kippen droomde en dat het in de kippenwereld heel druk was omdat er veel meer eieren gelegd moesten in verband met het naderende Paasfeest. Ze kijken me nieuwsgierig aan en willen graag meer horen van wat er allemaal gebeurde. Ik vertel ze wat ik in mijn droom heb meegemaakt en fantaseer er nog maar wat bij. Zo zeg ik dat een grote leghorn tegen een krielkip zei dat haar eieren tien cent duurder waren dan die van de krielkip, waarop die zei dat ze voor dat dubbeltje niet uitgescheurd wilde raken. De vrouwen moeten er hartelijk om lachen. Ze vertellen dat ze met hun gezinnen naar een paasbrunch gaan en Tweede Paasdag naar de woonboulevard. De vrouwen zijn buren en zo te merken gaan ze goed met elkaar om. ‘Wij zeggen altijd een goede buur is beter dan een verre vriend.’ Ik vraag of ze ook nog eieren gaan verven en verstoppen, maar dat vinden ze te veel moeite. Met een paasbrunch en de woonboulevard vinden ze het wel genoeg. 

Maerten