Op ’t bankje

Een vrouw komt met haar dochter van een jaar of tien bij me op het bankje zitten. Ze heeft een heel mooi boeket bloemen bij zich. Ze gaan vast ergens wat vieren denk ik maar de vrouw laat me direct weten waarvoor de bloemen bestemd zijn. ‘We zijn op weg naar mijn ouders die zijn vandaag vijfentwintig jaar getrouwd’, zegt ze. De vrouw ziet mij waarschijnlijk wat verbaasd kijken want ik dacht dan moeten ze hun dochter wel op heel jonge leeftijd gekregen hebben. Ze begint te lachen en vindt dat ze wat uit te leggen heeft. ‘Ik begrijp dat u verbaasd kijkt, maar mijn ouders zijn pas getrouwd toen ik twaalf was. Ze waren toen ik geboren werd nog hippies en woonden in een kraakpand waar ik geboren ben. Twee jaar later werd daar ook mijn zusje geboren en we hebben er een hele fijne jeugd gehad. Ze konden op een gegeven moment een leuk huis huren en met twee kinderen vonden ze het toch maar beter om te trouwen en dat deden ze daarom dus maar vijfentwintig jaar geleden. Het ging wel allemaal wel een beetje anders dan bij de meeste bruidsparen, maar mijn zusje en ik vonden het prachtig en we hebben er erg van genoten. We gingen naar het gemeentehuis met een bakfiets. Mijn vader reed en mijn moeder zat achterop. Wij zaten in de bak en een heleboel mensen fietsten er achteraan. Onze opa’s en oma’s vonden het allemaal maar een beetje gek, maar achteraf ook wel weer heel grappig. Ze wisten in de loop der jaren natuurlijk wel dat ze op een andere manier leefden dan zij gewend waren. Mijn zus en ik zijn allebei getrouwd voordat de kinderen kwamen. Het enige dat wij een beetje anders deden dan de meesten was op dezelfde dag tegelijkertijd trouwen. Onze ouders vonden dat ook wel apart. Ze zijn gek op hun schoonzonen maar vooral op hun kleinkinderen die allemaal graag bij de oma’s en opa’s komen. Ik heb twee dochters en mijn zus twee jongens. Elsbeth en Lianne komen veel bij de oma’s die hun kleindochters behoorlijk verwennen.’ De vrouw vertelt dat haar vader en moeder toevallig dezelfde achternaam hebben. Allebei De Vries, de bijna meest voorkomende naam in Nederland. Ze hoefden dus geen keuze te maken welke achternaam wij kregen.’ Ze zwijgt en kijkt naar haar dochter die het allemaal glimlachend aanhoort. De vrouw vertelt verder dat Elsbeth een mooi gedicht voor haar grootouders heeft geschreven. Ze wachten nu op haar zus die met haar man en de jongens hier langskomt. Dan gaan we met zijn allen naar het bruidspaar. ‘Mijn man gaat er met Lianne heen. Hij moet haar eerst ophalen bij een vriendinnetje. We gaan eerst thuis bij de jubilarissen wat drinken en dan naar een vegetarisch restaurant, want mijn ouders zijn vegetarisch. Zo zijn wij ook opgevoed, maar we zijn wat minder streng in de leer.’ Ze vertelt dat haar ouders de alternatieve levenshouding nog steeds aanhouden. ‘We noemen ze bij de voornaam en de kinderen doen dat ook. Mijn moeder geeft yogalessen aan huis en mijn vader heeft na zijn pensionering bij de universiteit een grote tuin gehuurd waar hij groenten teelt. Zijn groenten zijn altijd biologisch. In kringloopwinkels vinden ze altijd dingen die ze verantwoord vinden. We hebben daar altijd heel veel van meegekregen en ook onze kinderen weten wat ze wel of niet moeten kopen en als ze het niet zeker weten vragen ze het aan opa Fred en oma Mirjam. Dan komt haar zus met haar familie er ook met een boeket bloemen aan.

Maerten