Op ‘t bankje

Ik zit op het bankje heerlijk te genieten van het fraaie zomerweer als er een wat oudere man met een fiets aan de hand komt aanlopen. Die zal wel een lekke band hebben denk ik, maar als hij dichterbij komt zie ik dat het iets anders moet zijn. ‘Pech met de fiets’, vraag ik belangstellend nadat hij zijn fiets zorgvuldig op slot heeft gezet en naast me is komen zitten. ‘Geen pech, maar wel wat met de fiets’, antwoordt hij na enig nadenken. ‘Ik ben er nog helemaal ondersteboven van.’ De man begint te vertellen dat hij vanmorgen met de fiets op pad was gegaan om wat boodschapjes te doen in het winkelcentrum. Daar had hij zijn fiets op slot gezet en onderweg was hij een bekend echtpaar tegengekomen dat daar vlakbij woont en hem uitnodigde thuis een kopje koffie te komen drinken. ‘Het was heel gezellig en ze vertelden dat ze een maand in Nieuw-Zeeland geweest waren, waar een broer van haar woont. Natuurlijk moest ik ook de foto’s bekijken en zo zat ik er meer dan een uur. Daarna deed ik nog een paar boodschappen en ging naar mijn fiets, maar tot mijn schrik was die weg. Dat zoiets nu ook al hier gebeurt was mijn eerste gedachte.’ De man zwijgt even en vertelt dan verder. ‘Ik ben weer naar die kennissen gegaan die heel voortvarend meteen voorstelden aangifte te gaan doen bij de politie in Bilthoven. Ze zouden me er wel even met de auto heenrijden. Afijn, we gaan op pad en gelukkig keek ik naar buiten, want op een gegeven moment zie ik mijn fiets staan. Pas toen drong het tot me door dat ik hem op een andere plek had gezet dan gewoonlijk. Ik schaamde me dood.’ Hij kijkt inderdaad schaamtevol voor zich uit en begint dan toch te glimlachen. Marcel en Ria hebben zich wild gelachen maar ik kon er pas later om lachen.’ O denk ik, dat was dus de reden waarom hij met de fiets aan de hand was komen aanlopen. Hij moest het allemaal nog even verwerken. ‘Het ergste is dat het niet de eerste keer is. Heel lang geleden, toen je nog gewoon met de auto naar de stad kon en altijd wel een parkeerplaats vond, waren mijn vrouw en ik naar de schouwburg in Utrecht geweest en toen was ik mijn auto kwijt. Mijn vrouw wachtte na afloop van de voorstelling bij de schouwburg en ik zou de auto ophalen. Na een half uur kwam ik terug zonder auto, want die was weg. Ik wilde al naar het politiebureau gaan, maar mijn vrouw wilde zich eerst overtuigen of ik wel goed gekeken had en dus liepen we samen naar de parkeerplek. Toen ik een zijstraat in wilde lopen waar ik dacht dat de auto stond zei ze dat ik een straat verderop moest zijn. Toen herinnerde ik me dat ook weer en de auto stond er nog gewoon. Ik ben in ieder geval geen ezel, want die stoot zich maar één keer aan dezelfde steen. U zal wel denken dat is een vergeetachtig persoon, maar dat valt best mee. Toen het met de auto gebeurd was heb ik daarna altijd even opgeschreven waar ik geparkeerd stond als ik in een vreemde omgeving was en ik heb ook nooit meer problemen gehad. En nu overkomt het me met de fiets. Je zal mijn vrouw moeten horen als ik het haar vertel, maar ik ga zo eerst naar de bakker om gebak te halen voor Marcel en Ria, want ik vind dat ze dat wel verdiend hebben.’ 

Maerten