Bijna ongeluk leidt tot gelukkig huwelijk

door Guus Geebel

Woensdag 5 juli was het zestig jaar geleden dat Rens Kersten en Jeanne van Maurik op het gemeentehuis van De Bilt en in de Laurentiuskerk in Bilthoven elkaar het jawoord gaven. Jeanne was toen 23 en Rens bijna 26 jaar oud. Namens het gemeentebestuur kwam locoburgemeester Krischan Hagedoorn het echtpaar feliciteren. Beiden zijn geboren en getogen in De Bilt.

Ze leerden elkaar ’s-morgens om een uur of 7 kennen toen Jeanne naar haar werk bij Modehuis Van Dort in Bilthoven fietste. ‘Rens kwam toen opeens de Noord-Houdringelaan uit en we reden bijna tegen elkaar aan. Ik was helemaal hoteldebotel want mijn verkering was pas uit en ik was erg verdrietig. Ik ging een beetje tekeer tegen hem en zei boos kun je niet uitkijken.’ Rens ging ’s avonds naar haar ouderlijk huis om zijn excuses aan te bieden en het mondde uit in een verkering die vijf jaar duurde en een huwelijk werd. Er heerste grote woningnood en na de huwelijksvoltrekking woonden ze twee jaar in op de Kerklaan in De Bilt. Daarna twee jaar op de Dierenriem en in 1967 betrokken ze de huidige woning aan de Veldzichtstraat in De Bilt.

Van huis uit
Rens was de zoon van een onderwijzer van de Michaëlschool. Jeanne heeft bij hem in de klas gezeten. Zelf werd hij bakker. Op zijn zesentwintigste heeft hij op het punt gestaan de bakkerij waar hij toen werkte te kopen. ‘Mijn vrouw heeft me ervan weerhouden. Ze zei als je dat doet, moet je het verenigingsleven opgeven.’ Kersten was in die tijd actief binnen de kerk, in de politiek, de vakbeweging en de sport. Dat wilde hij niet zomaar opgeven. Hij heeft het van huis uit meegekregen. ‘Mijn vader was net zo bevlogen voor de Biltse gemeenschap als ik en is ook gemeenteraadslid geweest.’ Het echtpaar kreeg vier zonen en tien kleinkinderen. Een achterkleinkind is op komst. Jeanne komt uit een gezin met vier dochters. Het gezin waar Rens uit komt had zeven zonen en een dochter.

Activiteiten
In 2009 hadden Jeanne en Rens nog twaalf bestuursfuncties binnen de gemeente. Het was het jaar dat De Bilt sportgemeente van het jaar was. Rens Kersten was eerst gemeenteraadslid voor het CDA en wilde om de manier waarop de fractie wethouder Jeanne Slok had laten vallen, niet meer op de lijst van die partij. Hij werd gevraagd voor de lijst van D66 en werd bij twee verkiezingen met voorkeurstemmen gekozen. Als nestor van de raad hield hij bij het afscheid van burgemeester Tchernoff de afscheidsspeech. Rens Kersten was een paar jaar voorzitter van voetbalclub FC De Bilt en 60 jaar bestuurslid van de Biltse Sportfederatie (BSF). Hij werkte heel fijn samen met sportambtenaar Wim Tigelaar.

Waardering
In 2014 werd Rens Kersten benoemd tot lid in de Orde van Oranje-Nassau. Voor de vele maatschappelijke functies die hij heeft bekleed ontving Rens Kersten tevens de Erepenning van de gemeente De Bilt waar hij zeer verguld mee was. Ook was hij trots op zijn benoeming tot ereburger van de Duitse partnergemeente Coesfeld, want ook in het jumelagecomité was hij jarenlang actief. Door Rens werd Jeanne ook bestuurlijk actief. Zij was voorzitter van de katholieke seniorenbond KBO en De Zonnebloem. ‘Om zestig jaar goed met elkaar om te kunnen blijven gaan moet je elkaar de vrijheid geven en niet op elkaars lip gaan zitten’, zegt Jeanne. ‘Maar wel belangstelling voor elkaars werk tonen.’

Viering
De zaterdag is nog altijd de dag van Rens, daar mag niemand aankomen. Dan gaat hij eerst naar de bakker en thuis koffiedrinken. Om half elf naar het voetbalveld en om half zes thuiskomen. Dat is een vast ritueel. Op maandag, woensdag en vrijdag gaat hij altijd koffiedrinken met de oude garde. Het feest voor het diamanten huwelijksjubileum begon een paar weken geleden met een rondvaart door Utrecht. Die werd aangeboden door hun zonen en schoondochters. Daarna was er een etentje. ‘Op 2 juli hadden we een brunch in De Biltsche Hoek.’ De wens van Rens is om nog jaren samen door te kunnen brengen. Honderd worden betwijfelt hij, maar tegen Jeanne hebben de kleinkinderen gezegd: ‘Oma jij wordt honderd en dan zeg ik, ja ik word honderd en beloofd is beloofd.’