Kindertekeningen geven Groenekans viaduct kleur

Voor veel Groenekanners is het viaduct onder de A27 een dagelijkse doorgang. Ook voor Sven, die er met zijn kinderen doorheen fietst op weg naar basisschool De Nijepoort. ‘Een zompig, donker hol’, vond hij het. ‘Dat moest anders.’

Die gedachte werd het begin van een project dat nu moeilijk te missen is. Waar eerst aan de ene kant beklad, grauw beton zat, prijken nu kleurrijke poppetjes, voetballen, huisjes, bomen, dieren, rakketten en dinosaurussen op de wand. Geen kunstwerk over kinderen, maar van kinderen. ‘De doorgang verbindt ons dorp en is qua ligging echt onze kern’, zegt Sven. ‘Iedereen komt erlangs. Dan is het toch leuker als je ergens doorheen fietst waar je vrolijk van wordt?’ Het idee ontstond toen hij naast zijn dochter door de tunnel reed. ‘Ik zei tegen haar: zou het niet cool zijn als één van jouw tekeningen en die van je vriendjes op deze muur kwamen te staan?’ Ze zag het direct voor zich. Als ontwerper wist Sven meteen wat hij níet wilde: gladgestreken, gestileerde kinderkunst. 

School

Svens idee viel meteen in goede aarde bij De Nijepoort. De tekenjuf pakte het enthousiast op en liet de kinderen tekenen wat zij belangrijk vinden in hun omgeving. Sven kreeg tientallen tekeningen binnen die hij stuk voor stuk bekeek en die hem onmiddellijk inspireerden. Daarna scande hij alles in, vergrootte de afbeeldingen en knipte ze uit. Hij paste bewust niets aan. ‘Een kindertekening is eigenlijk een beweging’, legt hij uit. ‘Die energie zit in de lijnen. Als je eraan gaat sleutelen, raak je juist kwijt wat het zo los en vrij maakt.’ Hij schoof urenlang met tientallen tekeningen tot alles voor hem op z’n plek viel. Links ‘huisje-boompje-beestje’, daarnaast sport, dan natuur en dieren en rechts een combinatie van dinosaurussen en hemellichamen. “Oké, ik was wel een beetje een curator”, geeft Sven toe. “Ik koos wat ik het grappigst en het sterkst vond, en wat op zo’n grote muur goed zou werken.” 

Van plan naar verf

Voordat de eerste kwast de muur raakte, waren er al twee jaar verstreken. Mailtjes, vergunningen, overleg met de gemeente en Rijkswaterstaat, crowdfunding en subsidieaanvragen gingen eraan vooraf. ‘Zo’n proces duurt nu eenmaal lang, maar uiteindelijk hebben heel veel mensen dit samen mogelijk gemaakt.’ Bewoners, verenigingen en lokale organisaties droegen hun steentje bij. Dorpsgenoot Igor hielp met het aanbrengen van de eerste laag. Voor het overzetten van het ontwerp kreeg hij hulp van naamgenoot Sven. Samen projecteerden ze de tekeningen met een beamer op de muur en trokken ze lijn voor lijn over. Steeds weer de ladder op, een paar lijnen overtrekken, naar beneden, de ladder opschuiven en opnieuw beginnen. Voor het inkleuren kreeg Sven vervolgens hulp van vriend Jasper. Intussen stopten mensen voortdurend om even te kijken. Kinderen wezen enthousiast naar tekeningen van zichzelf of klasgenoten. Sommigen vroegen zich wat beteuterd af waar hun tekening was gebleven. Jammer genoeg paste lang niet alles op deze muur. Sven knipoogt: ‘Aan de overkant is nog ruimte.’ Daar hangen momenteel nog onder gekalkte natuurtaferelen. 

Groenekan nóg een stukje vrolijker
Of het project geslaagd is? Sven hoeft er niet lang over na te denken. ‘De tunnel is een stuk vrolijker geworden, toch? Maar belangrijker vindt hij wat het laat zien: dat inwoners zélf hun omgeving eigen kunnen maken. ‘Daarnaast vind ik dat kunst een belangrijke, maatschappelijke rol speelt. Hoe eerder kinderen ermee in aanraking komen, hoe beter. En waar kan dat mooier dan in de publieke ruimte?’ Tot slot wil Sven iedereen bedanken die heeft meegedacht, geholpen of die financieel bijdroeg. ‘Dit is echt iets van en voor ons dorp geworden.’

En wat zijn dochter hier nu van vindt? Die fietst inmiddels door een tunnel waarin haar eigen prinses en de dino die haar broertje tekende op de muur vereeuwigd zijn. ‘Ze vindt het natuurlijk leuk om haar eigen tekening terug te zien, maar ook die van haar klasgenoten. Ze kijkt elke keer als we langsfietsen even opzij’, zegt Sven.

(Marlijn de Jager-Gerhardt)