Op ‘t bankje

Als een jongetje van een jaar of tien met waarschijnlijk zijn vader langs het bankje loopt hoor hem zeggen: ‘Laten we hier maar even gaan zitten pap.’ Ze groeten me en als ze eenmaal zitten haalt de jongen een papieren zak uit een rugzakje dat hij op zijn schoot heeft neergezet. Daar blijken kleine loempia’s in te zitten. ‘We zijn net tante Cora wezen feliciteren en dan krijgt iedereen die haar op haar verjaardag komt altijd wat lekkers mee’, zegt de man. ‘Tante Cora is achtentachtig geworden. Ze is een zus van de oma van mijn vrouw. Ze zijn in Nederlands-Indië geboren en hebben de eetcultuur van daar altijd aangehouden. De volgende generatie heeft dat overgenomen en voor de recepten kun je altijd bij haar terecht. Ze heeft een schriftje waarin ze er een heleboel in haar fraaie handschrift heeft opgeschreven. Tante Cora is nog behoorlijk fit en woont zelfstandig. Ze mankeert eigenlijk nooit wat. Alleen het lopen gaat de laatste tijd wat moeilijker, maar met een rollator kan ze nog goed uit de voeten.’ Zoonlief heeft inmiddels de zak opengemaakt en deelt uit. Ook ik krijg een loempia aangeboden. ‘Mijn vrouw gaat elke maand met haar naar de toko om Indische spullen te kopen’, zegt de man. ‘Mijn vrouw is net zo, ze kookt heel goed Indisch en kennissen weten dat als ze op bezoek komen er altijd wat lekkers te eten is. Dat is bij mijn familie heel anders, hoewel daar door de invloed van mijn vrouw intussen ook wat verandering gekomen is, maar verjaardagen zijn voor mijn broers en zussen nog steeds eerst een kopje koffie met gebak en na het tweede bakkie een drankje met een hapje, meestal blokjes kaas en een stukje worst.’ Het zijn niet zulke grote loempia’s en ik krijg er nog een. ‘Bij ons begint een verjaardag altijd om een uur of vijf, want dan moet er natuurlijk gegeten worden’, vertelt de man verder. ‘Vroeger kwamen tante Cora en haar zus bij verjaardagen al een paar dagen van tevoren. Wij mochten dan alleen de ingrediënten aangeven. Oom Karel, de overleden man van tante Cora, had de eetcultuur die zijn vrouw van huis uit had meegekregen helemaal overgenomen en het werd ook zijn cultuur. Als hij het over zijn eigen familie had sprak hij over de Hollanders.’ Zoontje Wilco luistert aandachtig mee. ‘Mijn vriendjes vinden het ook allemaal fijn om bij ons te komen. Als ik bij mijn vriendje kom mag ik soms mee-eten, maar bij mijn moeder moeten ze gewoon aanschuiven.’ De man kijkt trots naar zijn zoon. ‘Wilco voelt zich een echte Indo, hoewel hij en mijn vrouw geboren en getogen in Nederland zijn.’ De man kijkt even zwijgend voor zich uit. Hij denkt waarschijnlijk aan een lekkere rijsttafel die voor hem door zijn huwelijk zo vertrouwd geworden is. ‘Een paar jaar geleden ben ik met mijn vrouw naar Indonesië geweest. We waren er allebei nog nooit geweest, maar vooral ik had het idee dat alles me bekend voorkwam. Dat komt misschien wel door de enthousiaste verhalen van tante Cora. Als zij vertelt over vroeger en je doet je ogen dicht dan is het net of je er zelf bij bent.’ Hij vertelt dat de grootste wens van Wilco is ook een keer naar Indonesië te kunnen gaan. ‘Het liefst zou hij dan met tante Cora gaan, maar dat zal er wel niet van komen. Ze zegt altijd dat ze wel zou willen, maar bang is dat ze niets meer herkent.’ De inmiddels lege zak gaat in de prullenbak en voldaan vervolgen vader en zoon hun weg.

Maerten