Op ‘t bankje

Het is prachtig zomerweer en de natuur pronkt haar prachtige groen, dat er in de zon nog mooier uitziet. De korte mouwen en broeken van de mensen die ontspannen langslopen laten al duidelijk zien dat de vakantie in aantocht is. De rust die dat allemaal uitstraalt wordt en beetje verstoord als een auto een parkeerplaats bij het bankje oprijdt. Er stapt een man uit die op zijn telefoon kijkend naar me toekomt. Hij knikt vluchtig en gaat zitten. Al gauw kan ik op zijn apparaat zien dat hij videobelt. ‘Ja, ik zie je, zijn jullie al door de paspoortcontrole’, hoor ik hem zeggen. Naar mij toe zegt hij: ‘Mijn dochter.’ Hij luistert naar haar en probeert af en toe ook wat te zeggen, maar het lijkt wel of zijn dochter hem daarvoor geen gelegenheid wil geven. Eindelijk lukt het hem om ook wat te zeggen. ‘Let goed op je spullen en blijf steeds bij elkaar. Ja, ik weet dat ik zeur, maar ik wil niet dat jullie wat overkomt. En pap niet met zo’n Griek aan want ik heb geen zin in toestanden als met Marleine. Ja het is goed, nou meisje, een fijne vakantie en gedraag je netjes.’ Ik kan niet horen wat ze zegt, maar hij zegt: ‘Ja, lach me maar uit en app wel iedere dag. Kusjes, daaaag.’ Met een zucht stopt hij de telefoon in zijn zak en kijkt me dan wat verontschuldigend aan. ‘M’n dochter gaat voor het eerst alleen op vakantie, nou ja met een vriendin dan. Ik had liever dat ze nog met ons was meegegaan maar dat wilde ze niet en dan moet het maar.’ Ik knik begripvol maar geef geen commentaar. ‘Mijn vrouw vindt het allemaal niet zo erg, maar ik zie allemaal toestanden die kunnen gebeuren. Een vriendin van haar is vorig jaar ook alleen met een paar vriendinnen naar Ibiza geweest en die werd hopeloos verliefd op zo’n knul daar. Haar ouders hebben haar nog kunnen overtuigen dat ze haar school eerst moest afmaken, anders was ze daar ook nog naar toe getrokken. Die jongen is daarna een paar weken hierheen gekomen, maar als je niet in vakantiestemming bent is het allemaal anders en het raakte gelukkig wat haar ouders betreft al gauw uit.’ Ik glimlach als ik me de situatie voorstel, maar de bezorgde blik van de vader naast me brengt mijn gezicht weer in de plooi. ‘Je wil zo’n meisje altijd beschermen, maar dat willen ze niet en daar moet je je maar bij neerleggen’, verzucht hij. ‘Onze zoon is vorig jaar met een paar vrienden ook op Ibiza geweest en daar maakte mijn vrouw zich meer zorgen over dan ik. Nu is het net andersom, maar ja, een meisje is toch anders. Gelukkig kunnen we nu appen en hebben we dagelijks contact. Ze doet het heel goed op school en eigenlijk heb ik er alle vertrouwen in dat ze goed zal oppassen.’ Ik merk dat de man zichzelf moed aan het inspreken is, maar vol twijfels zit. Dan klinkt er een oproep van zijn telefoon. ‘Daar zal ze weer zijn’, zegt hij met een verheugde blik. Hij kijkt op zijn telefoon en fluistert tegen mij: ‘Mijn vrouw. Ja, ik ben zo thuis. Ik heb Cindy net nog gebeld en het gaat allemaal goed. Nee, ik maak me heus geen zorgen. Ik zie je zo. Daag.’ Hij bergt de telefoon weer op. ‘Nou, dan ga ik maar gauw naar huis dan kunnen we elkaar in ieder geval nog wat steunen in deze moeilijke tijden’, zegt hij zuur lachend en gaat naar zijn auto.

Maerten