Op ‘t bankje

De vrouw die bij me is komen zitten begint meteen te vertellen dat ze een afspraak bij de tandarts heeft. ‘Maar als ik een afspraak heb ben ik altijd bang dat ik te laat ben, maar het is pas over twintig minuten dus kom ik maar even bij u zitten. U zat daar zo alleen, dus ik dacht die wil vast wel een beetje gezelschap hebben en dan hoef ik niet in de wachtkamer allerlei gesprekken over mondproblemen aan te horen.’ Ik glimlach en zeg dat ik het heel aardig van haar vind. Ze begint eerst wat te vertellen over haar man die pas met pensioen is en allerlei plannen maakt over wat hij nu gaat doen. Zelf werkt ze nog drie dagen per week en gaat pas over een paar jaar met pensioen. Het gesprek gaat naadloos over op haar schoondochter die in Hilversum een eigen zaak begonnen is. ‘Ze is een echte zakenvrouw, maar dat heeft ze van jongs af aan meegekregen want ze komt uit een middenstandsgezin. Haar ouders hebben een luxe bakkerij in Arnhem waarin ze allebei in werken. Mijn schoondochter heeft een modezaak in het hogere segment, zoals ze dat noemt. Mijn man zegt altijd dat als je bij haar thuis koffie krijgt, je de neiging hebt om bij het naar huis gaan af te willen rekenen. Niet dat ze gierig is of zo, maar ze heeft zo’n echte zakelijke instelling en dat is maar goed ook, want de zaak die ze samen met een vriendin heeft loopt prima. Mijn zoon heeft dat zakelijke helemaal niet. Hij heeft een rustige baan als boekhouder waar hij heel tevreden mee is. Misschien kunnen ze het juist omdat ze zoveel van elkaar verschillen zo goed met elkaar vinden. Ze is nu drie maanden zwanger van de eerste en heeft alles al tot in de puntjes geregeld.’ Ik hoor het allemaal zwijgend aan. Aan weerwoord heeft de vrouw zo te merken ook helemaal geen behoefte. Nadat ik alles over haar familie heb aangehoord bedenkt ze opeens waar ze naartoe op weg was. ‘O ja, ik moet nog naar de tandarts.’ Ze stapt kordaat op en met een knikje verdwijnt ze, mij weer alleen achterlatend. Ik zit heel relaxed te genieten van het lekkere voorjaarsweer en bekijk de e-mails die binnengekomen zijn. Het bezoek aan de tandarts heeft maar kort geduurd want twintig minuten later is ze er alweer en komt weer bij me zitten. ‘Ik was meteen aan de beurt bij de mondhygiëniste en die heeft alles weer schoongemaakt en gepolijst’, zegt ze haar tanden bloot lachend. Het ziet er heel netjes uit en ik complimenteer haar met haar stralende gebit. ‘Louise was tevreden, maar ze heeft wel altijd wel wat aan te merken. Ik moet vooral aan de rechterkant wat beter met tandenragers aan de gang, maat dat hoor ik iedere keer en als ik zeg dat ik dat doe zegt ze dat het ook wel te zien is, maar het kan altijd beter.’ Plotseling veert zij op. ‘Daar komt mijn man aan. Hij heeft bloemen bij zich en ik zou niet weten waar ik dat aan verdiend heb’, zegt ze verbaasd kijkend. Als hij bij het bankje is aangekomen wordt het duidelijk. ‘Ik zag op de verjaardagskalender dat Truus vandaag jarig is. Ik dacht toen weet je wat, ik ga je bij de tandarts ophalen. Onderweg heb ik bloemen gekocht en nu zie ik je hier zitten.’ Als de vrouw van haar verbazing is bekomen zegt ze: ‘Truus is onze vroegere buurvrouw die naar een appartement verhuisd is.’ Gearmd gaan ze naar Truus. 

Maerten