Op ‘t bankje

Naast me komt een wat oudere vrouw zitten. ‘Zo, beetje bijkomen van ons vrouwenclubje’, zegt nadat ze me vriendelijk gegroet heeft. Het maakt me nieuwsgierig en daar zou ik best wat meer over willen weten. Gelukkig begint ze er zelf wat over te vertellen. ‘We kennen elkaar uit de tijd dat we oppasoma waren voor onze kleinkinderen en elkaar steeds bij de school zagen. Er waren daarbij vrouwen die elkaar al kenden en bij elkaar op de koffie gingen als de kinderen binnen waren. Een paar anderen waren nieuwsgierig geworden en sloten zich daarbij aan. Eigenlijk was Dorien de initiatiefnemer en zo ontstond een groepje van zeven dat nu regelmatig bij elkaar komt bij Dorien die daarvoor de ruimte heeft. Ze is schooljuffrouw geweest en zorgt ervoor dat we af en toe wat met elkaar ondernemen en het tijdens het samenzijn niet alleen over de kleinkinderen en over ziektes gaat.’ Het lijkt mij best interessant en ik vraag of hun samenzijn een beetje lijkt op de vrouwen in het televisieprogramma De Grannies van Amsterdam. Daar moet ze om lachen en zegt dat ze daar graag naar kijkt, maar dat ze toch een eigen stijl hebben en daarover zegt ze: ‘Soms gaan we samen of een paar van ons naar muziek of toneeluitvoeringen en daar praten we dan tijdens een koffiesessie over na. Dorien heeft een zoon die met zijn gezin in Canada woont waar ze regelmatig naar toe gaat en dan vertelt ze wat over hun gezinsleven in Canada.’ Als ik vraag hoe lang ze dit al doen begint ze weer te lachen. ‘Oppassen doen we natuurlijk al lang niet meer want we hebben allemaal oudere kleinkinderen en die kunnen goed voor zichzelf zorgen. De mijne komen af en toe wel eens bij mij langs, maar die hebben het veel te druk met hun studies en de vrienden en vriendinnen. Een van ons heeft ook al achterkleinkinderen.’ Intussen houdt de vrouw de omgeving nauwlettend in de gaten. Het valt me op dat ze over veel mensen die voorbijkomen iets weet te vertellen. Het begint al als een man en een vrouw met een koffer op wieltjes langslopen. ‘Die zijn vast met vakantie geweest’, concludeert ze. Niet zo moeilijk om tot die conclusie te komen, want ze zien er heel gebruind uit. Het stel vormt voor haar een bruggetje om over haar eigen vakantie op Terschelling te beginnen. ‘Als je daar bent is het of je in een warm bad van rust terechtkomt. Mijn kleindochter is een kinderboekboek aan het schrijven en zocht een plek waar het rustig is. Ik was al een paar keer op het eiland geweest en raadde het haar aan. Ze had er wel oren naar, maar dan moest ik wel met haar mee. Met haar wilde ik dat wel, want ik kan met haar lezen en schrijven.’ Ze begint te lachen omdat dan pas tot haar doordringt dat het wat betreft haar kleindochter ook letterlijk is. ‘Het is ons allebei enorm goed bevallen. We hadden een huisje waar zij lekker kon zitten schrijven. Overdag ging ik op het strand wandelen en boodschappen doen. Ik kookte voor ons en dat was misschien ook wel de reden dat ze er alleen met mij heen wilde. Als je dan weer terug bent valt het pas op hoe druk het hier overal is.’ Ze kijkt naar een oude vrouw die door haar hondje voortgetrokken lijkt te worden. De vrouw kijkt met een angstige blik naar ons. Het is duidelijk dat het dier haar de baas is. De vrouw naast me schudt haar hoofd en stapt op.

Maerten