Op ‘t bankje

Het is lekker rustig en het zonnetje schijnt dus ga ik ontspannen op het bankje zitten. Af en toe komen wat mensen langs en het mooie weer heeft duidelijk invloed op de gemoedstoestand van de voorbijgangers. Dat is te merken aan het vriendelijke groeten dat bijna iedereen doet als ze langslopen, maar niemand komt bij me zitten. Na een kwartiertje komt er dan toch een vrouw bij me zitten. Ze ziet er stralend uit. ‘Ik ben oma geworden’, zegt ze trots. ‘Dat is dan een jonge oma’, zeg ik haar bewonderend aankijkend. Ze ziet er namelijk meer uit als een jonge moeder dan een oma. De vrouw vat het op als een compliment en begint nog meer te stralen. ‘Ik vind het toch zo fijn en mijn dochter is er heel gelukkig mee. Ze zijn al een paar jaar getrouwd en de kinderwens was erg groot.’ Ik feliciteer haar hartelijk en vraag of ze nu gaat oppassen. ‘Daar verheug ik me al helemaal op. Chantal werkt vier dagen in de week. Ze heeft een leuke baan en heeft het heel erg naar haar zin. Ze wil na het ouderschapsverlof heel graag blijven werken.’ De vrouw ratelt aan een stuk door en in korte tijd zijn haar familieverhoudingen mij duidelijk geworden. ‘Ik ben illustrator van kinderboeken en werk thuis dus kan ik als Chantal aan het werk is gewoon thuis op de baby passen. Er staat al een ledikantje op de logeerkamer. Mijn man vindt het ook fantastisch, vooral omdat het een jongetje is. Hij laat het wel niet zo merken, maar ik zie aan alles dat hij het geweldig vindt. We hebben zelf drie dochters en Chantal is de oudste. Het is ons eerste kleinkind en hij heet Tjeerd, dat is een Friese naam. Mijn schoonzoon Abe komt uit Friesland en de baby is vernoemd naar zijn pake, dat is opa in het Fries. Pake is daar heel blij mee, Hij heeft thuis de Friese vlag uitgehangen en een foto daarvan op facebook gezet.’ Uitvoerig vertelt ze me hoe de bevalling verlopen is. ‘Mijn schoonzoon is arts en hij heeft de bevalling zelf gedaan.’ De vrouw is zelf ook bij de bevalling geweest en ze geeft een uitvoerig verslag hoe het is verlopen. Dan ziet ze een bekende van haar aankomen. ‘Kom even bij oma zitten’, zegt ze glunderend. Uitvoerig vertelt ze wat ze mij ook al heeft verteld. De vrouw blijkt een goede vriendin te zijn waarmee ze in een koor zingt. Die heeft zelf al drie kleinkinderen en raakt daar niet over uitgepraat. Vooral met haar oudste kleindochter Hanneke heeft ze een speciale band. Daar is ze ook oppasoma voor geweest en ze doen nog veel dingen samen. Ze vertelt dat nadat haar man een paar jaar geleden is overleden Hanneke veel troost geboden heeft. Vorige zomer is ze samen met haar naar Canada geweest waar een broer van de vrouw met zijn gezin naartoe geëmigreerd is en daar een boerderij heeft. ‘Het was leuk om te zien dat Hanneke zo goed met haar neef en nichtje overweg kon. Die kinderen spraken nog een beetje Nederlands en Hanneke kan zich met Engels goed redden.’ De jonge oma hoort verhaal van de vrouw rustig aan maar je kunt merken dat zij het liever over haar kleinkind heeft. Ze wil eigenlijk het liefst weer zo gauw mogelijk naar Chantal en Tjeerd, maar haar schoonzoon vindt dat zijn vrouw rust moet hebben en niet steeds bezoek ontvangen. ‘Dan merk je dat hij arts is’, zegt ze lachend. ‘Ik ga nu eerst maar thuis een kopje theedrinken.’

Maerten