Op ‘t bankje

Hoewel het weer de afgelopen tijd niet uitnodigde om op het bankje te gaan zitten besluit ik nu de zon weer even is gaan schijnen te gaan zitten. Ik denk niet dat er nog iemand bij me komt zitten, maar als mensen problemen hebben willen ze weer of geen weer nog wel eens gaan zitten om buiten rustig hun gedachten te laten gaan. Meestal zeggen ze dan in het begin niet veel, maar vaak betrekken ze me er na enige tijd toch nog bij en dan is het al een paar keer gebeurd dat ik voor een oplossing kon zorgen. Het jonge stel dat ik aan zie komen lijkt aan de gebaren die ze maken vast ergens mee te zitten en dus hoop ik maar dat ze komen zitten en wie weet, kan ik helpen een oplossing voor hun eventuele probleem aan te dragen. Dat is me in de loop van de tijd wel vaker gelukt. Het eerste deel van mijn wens wordt vervuld. Met een korte groet komen de twee bij me zitten. Ze zwijgen enige tijd. Dat heb ik ook vaker meegemaakt, maar dan denk ik, even een time-out nemen. De vrouw pakt als eerste de draad weer op. ‘Jij hebt ze uitgenodigd om te komen eten, maar ik moet het natuurlijk verzorgen. Ik heb geen idee waar ze van houden. Jij kent ze beter dan ik.’ Door die zin weet ik al wat het probleem is. Ik schat in dat ze er wel uit zullen komen en wie weet kan ik ze een advies geven. De man zucht en zegt dan: ‘Maar je kan toch gewoon een leuk recept op internet zoeken. Ik help je heus wel hoor.’ Ze lacht er meesmuilend om en vindt kennelijk ook dat ze mij wat uitleg verschuldigd is. Ze stelt zich eerst netjes voor. Ingrid heet ze en haar man David. Ze vertelt dat ze pas een nieuwe koopwoning betrokken hebben waar ze heel gelukkig mee zijn. ‘Met een prachtige keuken, precies zoals jij die wilde’, gooit David er tussendoor, kennelijk om haar bij de les te houden. ‘Ja, precies zoals ik wilde, maar vooral om samen lekkere dingen te maken.’ De man kijkt haar hoofdschuddend aan. ‘Ik heb toch gezegd dat ik je zou helpen, maar nu ik Astrid en William heb uitgenodigd krabbel je terug.’ Hij verduidelijkt voor mij dat het om zijn collega en zijn vrouw gaat. ‘Daar hebben we een paar weken geleden gegeten en Ingrid is nogal onder de indruk geraakt van de kookkunst van Astrid. Daarom ziet ze er tegenop hun wat voor te schotelen.‘ Ingrid stelt nog voor om ze mee uit eten vragen, maar dat is voor David absoluut onbespreekbaar. ‘Anders vraag ik mijn moeder wel of ze komt helpen.’ Dat helpt, want daar voelt Ingrid helemaal niets voor, dat is wel duidelijk. ‘Nee, dan probeer ik zelf wel wat.’ De jongeman lijkt zich wat schuldig te voelen nu hij haar in een overmacht situatie heeft gedrongen, maar zegt niets. Mijn moment, denk ik. ‘Waarom zet je ze geen stamppotten voor’, zeg ik en vertel dat ik dat onlangs heb meegemaakt. ‘Iedereen was enthousiast over de hutspot, zuurkool, boerenkool en andijviestamp. Echt Hollands, lekker met klapstuk, worst en beenham. Volgens mij echt niet moeilijk klaar te maken. Het past ook heel goed in het seizoen en recepten genoeg op internet.’ Even is het stil, maar dan zie ik op beide gezichten een glimlach verschijnen. ‘Ja, dat lijkt me wel wat’, zegt Ingrid en David knikt instemmend. Tevreden ga ik naar huis en weet ook meteen wat ik wil eten.

Maerten