Midwinter watervogeltelling

Wigle Braaksma was vroeger bang voor vogels. Als zijn vader hem meenam tijdens het tellen van vogels, vielen ze hem aan en pikten ze in zijn hoofd. ‘Ik had dan een stok om ze weg te houden’. Niet gek dat hij ze eng vond. Hoe anders is dat nu. Dit weekend deed Wigle mee aan de midwinter watervogeltelling. In heel Europa gaan vogelaars eropuit om watervogels te tellen.

Maar niet alleen dit weekend telt hij. Iedere maand pakt hij zijn fiets om in 16 uur tijd 6000 hectare te doorkruisen. Van De Bilt naar Tienhoven, van Maartensdijk naar het Noorderpark. En dat al ruim 30 jaar lang.

Kriebelkrabbelkriebelkrabbel

‘65 brandganzen, 3 futen, 120 kokmeeuwen’. In een razend tempo turft de Biltenaar de vogels die hij ziet. Om zijn nek hangt een verrekijker, op zijn hoofd een verschoten wit petje van de vogelbescherming.

Hij leerde het tellen van zijn vader, die voor Staatsbosbeheer onderzoek deed naar vogels. Van hem leerde hij ezelsbruggetjes om de geluiden van vogels te herkennen.

‘Kriebelkrabbelkriebelkrabbel, dat was de grasmus volgens mijn vader’. Nu zijn gehoor achteruit gaat moet hij meer vertrouwen op zijn ervaring en zicht. Maar die uitdaging gaat hij goedgemutst aan.

Zorgen

Hij heeft veel zien veranderen in die veertig jaar. Zorgen maakt hij zich over de insecteneters. De mezensoorten en akkervogels zoals de veldleeuwerik, die ziet hij veel minder. Positiever is hij over de watervogels. Door het veranderende klimaat en de toename aan vis ziet hij er daarvan steeds meer in zijn onderzoeksgebiedje.

‘Twee dagen achter elkaar, acht uur lang tellen is best zwaar, maar ik krijg er ook veel energie van’, lacht de vogelaar. Ook van gewone vogels wordt hij blij. Hij is niet zo’n twitcher, vogelaarjargon voor iemand die speurt naar de meest zeldzame soorten. ‘Ik zag net een turkse tortel, m’n eerste van 2025, dan denk ik weer yes’!

(Rose Heijnen, RTV Utrecht)