Op ’t bankje

Als ik bij het bankje kom zit er al een man die met een ontspannen gezicht zo te zien op iemand zit te wachten. Ik heb wel eens eerder iemand op het bankje gehad die met een rode roos wat nerveus op een date zat te wachten, maar deze man vertelt dat hij op zijn kinderen zit te wachten die hier afgezet gaan worden. ‘Ze wonen bij mijn ex-vrouw en sinds kort komen ze ook weer bij mij. Dat is voor mij iedere keer weer een feest want mijn ex heeft een hele tijd tegengehouden dat ze bij mij kwamen. Ik vond het vreselijk en ook mijn ouders waren heel verdrietig dat ze hun kleinkinderen nooit meer zagen. We zijn niet plezierig uit elkaar gegaan. Het was ook wel een beetje mijn eigen schuld, maar daar heb ik het maar liever niet over’, zegt hij. Ik hoor de man zwijgend aan. Ook hij zegt enige tijd niets maar gaat dan toch verder met zijn verhaal. ‘Ze wil nog steeds niet dat ik bij haar aan de deur kom en daarom hebben we hier afgesproken’, zegt hij. ‘Was er dan geen omgangsregeling’, vraag ik voorzichtig. ‘Die was er wel maar daar hield ze zich niet aan. Gelukkig heeft ze nu een vriend en die heeft haar duidelijk kunnen maken dat het ook voor de kinderen niet goed is als ze hun vader niet zien. Die man is ook gescheiden en heeft kinderen in dezelfde leeftijd, maar hij schijnt nog steeds goed contact met zijn ex te hebben.’ Dan vertelt de man dat hij ook een nieuwe relatie heeft. ‘Zij is eigenlijk de oorzaak van onze scheiding. Agnes werkte bij mij en we werden op een gegeven moment verliefd. In het begin wist ik het nog wel te verbergen maar het kwam natuurlijk toch uit. Van de ene op de andere dag stond ik op straat en mocht ik de kinderen niet meer zien. En ik ben stapel op ze. Ik hoop dat het door die vriend ook weer zover komt dat we weer gewoon met elkaar om kunnen gaan, maar zover is het nog niet.’ Dan stopt er een beetje verderop een auto en even later komt er een jongetje aan van een jaar of tien met een rugzakje en een eigenwijs petje op met naast zich een iets ouder zusje met een koffertje in haar hand onze kant op. Als ze hun vader zien zitten hollen ze naar hem toe en vliegen hem om de hals. Het is duidelijk dat ze veel om hun papa geven. ‘We moeten nog even wachten, Agnes komt zo met de auto. Ze is even nog een paar boodschappen doen. De kinderen komen dan rustig op het bankje zitten en het meisje begint wat met haar vader te knuffelen. Die is echt in zijn nopjes. ‘We gaan zo eerst even naar opa en oma. Oma heeft gezegd dat ze patat gaat bakken’, zegt hij. ‘Toppieee’, roepen de kinderen in koor, want de patatjes van oma zijn natuurlijk bekend. ‘Hoe gaat het met mama’, vraagt de man even later voorzichtig aan de kinderen. ‘Goed hoor’, zegt het jongetje. De kinderen van Geurt komen het weekend bij ze en die slapen op onze kamers. Mag ik vannacht op zolder slapen’, vraagt hij op een toon waar iedere vader voor zou zwichten. De man lacht en zegt tegen mij: ‘Ik heb op zolder een modeltrein staan en daar wil hij altijd de hele dag wel mee spelen.’ Dan stopt er voor het bankje een auto met Agnes en vertrekken ze, op naar de patat.

Maerten