Het is nog winter

Kraakhelder was de sterrennacht. Een wolkenloze hemel liet vrieskou uit de kosmos door tot op het aardoppervlak. Vanochtend wakker geworden in een witte wereld.

In de tuin hebben sneeuwklokjes hun bloemhoofdjes laten zakken op het wit bevroren gras. Langzaam ontdooit de natuur als de zon oranje opkomt boven de huizen van de buren. De tere bloemstengels rekken zich uit en bloempjes gaan aarzelend open.

De bevroren polder roept. Opgewekt zingt een groot gezelschap sijsjes ons welkom in het elzenbos. Boven in de lucht horen we een groepje kolganzen, zangerig op weg naar grazig groen. Met krachtige vleugelslagen volgen zij een hoge route tussen witte vliegtuigstrepen in een strakblauwe hemel. Beneden hebben de waterplassen een dun bevroren deklaag. Koppeltjes meerkoeten zwemmen zich een opening in het ijs. Luidruchtig schetterend duwen zij hun borst tegen de ijsrand, vergroten daarmee hun bewegingsruimte. Ze duiken onder water om zich te voeden met wat er op de bodem ligt. Wij lopen langs bekende paden, onder onze voeten knispert ijs. De witte natuur blinkt in het vroege ochtendlicht, zonnewarmte op onze rug.

In sneeuwwitte gratie vliegt een zilverreiger over. Op zoek naar open, visrijk water strekt hij af en toe zijn dunne nek ver uit. Trekt dan de kop weer in om z’n weg te vervolgen. Verderop strijkt hij neer, in harmonie met de witte landerijen. Dor gras aan de waterkant, de kuiven naar de wind gekeerd, ritselt sinister. Het is nog even winter.

(Karien Scholten)

In haiku:

Sneeuwklokjes in bloei

Kraakhelder wit bevroren 

Het is nog winter