Onleesbaar

In de sloot zwemt een koppeltje eenden achter elkaar in de richting van de zon. Van jongs af aan weten eenden gebruik te maken van de voortstuwende golf, recht achter hun moeder. Dat spaart energie. Efficiënt in een rijtje maken de eenden een flinke boeggolf, schrijven samen een hoofdletter V in het water. Tegelijkertijd vliegen ganzen luid gaggelend over, geformeerd in een V. Vleugeltip aan vleugeltip tillen zij elkaar op in de luchtwervelingen die hun vleugels veroorzaken. Dat spaart energie. Zij laten zich voortstuwen in eenzelfde soort boeggolf, maar dan in de lucht en net andersom. Het zijn mijn hersens die de vorm van die boeggolf vertalen naar een V, naar een taal die ik versta.

Nog veel hoger, in het hemelsblauw, beschrijven vliegtuigen in witte lijnen de weg naar hun bestemming. De condens-sporen verwaaien tot een zwierig handschrift. Voor een moment... en dan zijn ze verdwenen.

Windstil is het op dat moment beneden in de polder. Zachtblauw spiegelt de hemel zich in het wateroppervlak. In evenwicht, voor even. Het riet vormt lijnen als letters. In het water schrijft de natuur haar verhaal. Mijn camera isoleert het beeld van de omgeving. Niet meer afgeleid door omgevingsinvloeden probeer ik de lijnen te lezen, zoek de betekenis in tekst... Ik vind de handtekening van de natuur in stille schoonheid. Het moment bepaalt wat de natuur me vertelt. Het tekent de lijn van mijn verhaal.

Natuur, een bron van inspiratie. Maar vooral de bron van ons bestaan. De taal van de natuur... zo ongrijpbaar, maar we kunnen er wel bewuster deel van uit maken.

(Karien Scholten)

In haiku:

In onleesbaar schrift

Schrijft de natuur haar verhaal

Vertolkt het moment