Column - Rust en ruimte

De afgelopen weken genoten wij van een vakantie in Schotland. Een land vol ruige kusten en indrukwekkende vergezichten. In het uiterste noorden reden we vele kilometers over single track roads. Smalle wegen waar je ver vooruit kijkt of er iemand aankomt en waar je een passing place gebruikt om elkaar te laten passeren.

Het klinkt misschien onhandig, maar het heeft z’n charme. Je wacht even op elkaar, geeft elkaar voorrang en er wordt altijd even gezwaaid als dank. Misschien is dat wel het mooiste van die smalle wegen: rust, ruimte en tijd om te genieten.

Bij thuiskomst bedacht ik mij: dat gevoel zoeken we vaak ver weg, terwijl ik het hier ook kan vinden. Niet precies hetzelfde. Niet zo spectaculair als in de Schotse hooglanden. Maar wel op vergelijkbare wijze.

Maartensdijk is geen toeristisch dorp met een historisch dorpsplein vol terrassen. En dat hoeft ook niet. Het is wel de plek waar ik thuiskom. Waar mijn vrienden wonen. Waar nog tijd is voor een praatje en mensen naar elkaar omkijken.

Kijk op een zonnige dag maar eens naar de Dorpsweg en de fietspaden rondom ons dorp. Dan zie je hoeveel mensen genieten van de omgeving. Fietsers, wielrenners, motorrijders, oldtimers, ruiters en wandelaars trekken door het groen rondom Maartensdijk. Blijkbaar zien zij iets wat wij soms vergeten: rust en ruimte in het buitengebied. Voor ons is de Dorpsweg gewoon de weg naar huis; voor anderen een mooie route om van te genieten.

Natuurlijk gaat ook hier niet alles vanzelf. Zo vraag ik mij telkens af waarom sommige hardlopers liever midden op de Dorpsweg lopen dan op het voetpad. Dat antwoord heb ik nog steeds niet gevonden. Maar misschien hoort ook dat gewoon een beetje bij ons dorp. Net als de wielrenner die zijn eigen tijdrit rijdt en de motorrijder of oldtimer die juist alle tijd lijkt te hebben. Juist die kleine dingen maken van mijn dorp een plek waar ik mij thuis voel.

Misschien hoeven we niet altijd ver weg om iets bijzonders te ervaren. En soms helpt het om na een vakantie weer thuis te komen en met nieuwe ogen naar je eigen omgeving te kijken. Thuis is wellicht niet altijd de plek met de mooiste gebouwen, maar thuis is de plek waar je je verbonden voelt.

Misschien komen we elkaar deze zomer wel tegen op de Dorpsweg. Ik zwaai alvast. Naar de fietser, de wandelaar, de oldtimer en vooruit… ook naar de hardloper die toch midden op de Dorpsweg loopt. Fijne vakantie!