Op ‘t bankje

De extreem warme dagen zijn gelukkig voorbij en het is nu lekker zonnig zomerweer. Ik maak dus maar weer een wandeling om de stappenteller op het gewenste aantal te krijgen. Als ik bij het bankje kom zit daar al een wat oudere man onderuitgezakt met zijn hoofd naar beneden, zo te zien een tukje te doen. Heel voorzichtig ga ik op een hoek van de bank zitten. Af en toe hoor ik licht gesnurk en eigenlijk vind ik het wel een grappige situatie. Het is verder heel rustig op straat en de paar mensen die voorbijlopen kijken wel even met een glimlach naar de slapende man en knikken dan naar mij. Ik pak mijn telefoon maar om wat nieuwsfeitjes te lezen en te genieten van de mooie dag. Als ik naar de slapende man kijk moet ik denken aan mijn oma en opa waar ik als kind in de vakanties wel eens logeerde. Oma was altijd druk bezig. Ze had een heleboel weckpotten in de kelder staan. De smaak van de ingemaakte peertjes kan ik zo voor me halen. Mijn opa deed altijd een middagdutje in een leunstoel en ik speelde dan vaak aan tafel met mijn legospullen of las een boek, want oma had veel kinderboeken omdat ze veel kleinkinderen had. Het boek ‘Alleen op de wereld’ herinner ik me nog. Af en toe schrok ik dan als opa opeens heel hard begon te snurken. Het gesnurk van de man naast me stoort me eigenlijk niet want voor de rest is de omgeving vredig stil. Opeens schrik ik van een korte harde snurk, zo hard dat de man er zelf wakker van wordt. Verschrikt komt hij overeind en verwonderd om zich heen kijkend zeg hij: ‘Waar ben ik.’ Hij kijkt naar links en rechts en als hij mij ziet zitten krijgt hij langzaam alles weer onder controle. Lachend zegt hij: ‘Sorry, maar ik ben in slaap gevallen en ik droomde weer van de boerderij waar ik ben opgegroeid in Twente. Volgens mij was ik met mijn moeder in de moestuin bonen aan het plukken. Ik schrok wakker toen de hond die we toen hadden op me af kwam rennen en tegen mij opsprong. Dat ik hier in slaap ben gevallen komt omdat ik laat ga slapen, want hoewel we uitgeschakeld zijn kijk ik toch nog graag naar het WK en de commentaren. Dan wordt het toch weer later dan je gewend bent en dan gebeurt het dus dat je op een bankje gaat zitten en wegdommelt. Ik zal het thuis maar niet vertellen want dat zal mijn vrouw wel zeggen dat ik eerder naar bed moet en de herhalingen moet bekijken, maar dan mis ik de spanning van het moment’, zegt hij. Oranje Marokko heeft hij ook live gezien en die uitslag vond hij heel jammer. ‘Maar ja, het is uiteindelijk maar een spelletje en gelukkig had ik het huis niet versierd.’ Wie wereldkampioen wordt kan hem nu niet meer zoveel schelen. Dat Duitsland ook uitgeschakeld is geeft hem nog wat troost. Hij is weer helemaal wakker en gaat nu naar een vriend die ook wel wat troost kan gebruiken. ‘Chris was ervan overtuigd dat we de finale zouden halen en hij had allemaal oranje vlaggetjes in zijn tuin. Je zou maar voor heel veel geld naar Amerika gegaan zijn of van die dure shirtjes gekocht hebben. Misschien passen die over vier jaar nog. Hoewel we hebben over twee jaar het EK maar daar moeten we ons dan wel voor plaatsen.’ Helemaal monter en uitgerust stapt hij op. Ik wens hem veel plezier bij Chris.

Maerten