Op ‘t bankje

Het is wel lente maar het weer blijft wisselvallig met af en toe aangename dagen. Vandaag is zo’n dag en als ik op het bankje neerstrijk en geniet van de inmiddels weer frisgroene omgeving geeft dat een gelukzalig gevoel. Je ziet alweer wat meer mensen relaxed over straat wandelen in plaats van bijna hollend dat je bij minder mooi weer vaak ziet. Vooral ouderen nemen de kans waar om er even lekker uit te zijn. Daarbij zijn er behoorlijk wat die een hulpmiddel gebruiken of door iemand in een rolstoel worden voortgeduwd. In de korte tijd dat ik nu op het bankje zit heb ik al zeker vijf mensen met een rollator voorbij zien komen. Het zijn allemaal vrouwen, want het lijkt er een beetje op dat mannen zich ervoor schamen. Ze zijn tenslotte nog van een generatie waarin mannen ook niet achter een kinderwagen liepen en zo’n rollator lijkt er toch wel een beetje op. Een wandelstok kan nog wel, maar een karretje zien ze niet zitten. Jonge vaders hebben tegenwoordig geen enkele moeite met de kinderwagen, dus zal de volgende generatie waarschijnlijk ook gemakkelijker van de rollator gebruik gaan maken. Als 1 aprilgrap heb ik een tijdje geleden gelezen dat er een rijbewijs voor rollator ingevoerd ging worden. Er kwamen natuurlijk van alle kanten reacties van mensen die het bericht serieus namen, maar ook leuke die in het nepbericht meegingen en bijvoorbeeld voorstelden rollatorwinkelwagentjes te maken met duwondersteuning. Nu ik zoveel mensen achter zo’n rollator voorbij zie komen en op de rijstijl ga letten snap ik waarom ze daarover begonnen zijn, want ik zie grote verschillen. De een loopt er wat stijfjes recht voor zich uitkijkend achter en bij een ander lijkt het op het voortduwen van een kruiwagen. Er zijn er maar weinig die tijdens het lopen ontspannen om zich heen kijken. Misschien is dus een rijopleiding niet eens zo’n gek idee. Het lijkt me een mooie kans voor een ondernemende oudere om daarmee te beginnen. Ik verzin ook al een naam: ‘Rollatorrijschool Veilig Rollen.’ Ik laat mijn fantasie de vrije loop en zie al voor me dat mensen die praktijkexamen gaan doen nerveus worden omdat ze moeten afrijden. Ook zie ik voor me hoe ze zwaaiend met het rollatorrijbewijs naar buiten komen als ze geslaagd zijn. Ze krijgen dan een sticker met gediplomeerd om op hun hulpmiddel te plakken. Voor het praktijkexamen moeten ze waarschijnlijk een rondje op straat lopen, boodschappen doen in de supermarkt en natuurlijk wat bijzondere verrichtingen uitvoeren. De wat oplopende temperatuur en het zonnetje dat al lekker warm is maken mij intussen wel een beetje doezelig en even dommel ik weg. In mijn droom kom ik terecht in een vergrijsde wereld waar de rollator het voornaamste vervoermiddel is. Naast de fietspaden liggen nu ook rollatorpaden en op de televisie kijk ik op Senioren TV naar een verslag van de Ronde van Nederland voor rollators. Het lijkt een wereldje waarin iedereen gelukkig is. Ik schrik plotseling wakker wanneer een vrouw met een rollator tegen me op botst. Ze wil op het bankje gaan zitten maar manoeuvreert wat ongelukkig met haar karretje. Ze verontschuldigt zich hevig, maar ik neem haar niets kwalijk, want ze past helemaal in mijn verhaal waarin ze misschien niet geslaagd zou zijn. Ze blijkt praatgraag te zijn en ik vermoed dat ze zich in het verkeer best goed weet te redden.

Maerten