Gewekt door de lentezon

Reusachtig is ze. Binnen de insectenwereld valt ze op vanwege haar omvang en gewicht. Koningin hommel kroop zojuist tevoorschijn uit haar winterslaapplaats. Gewekt door de lentezon verkent zij de omgeving. Ze rekt haar vleugels uit en zet de haartjes fier overeind. Niet ver van haar bed keren krokussen zich naar de zon, de meeldraden opvallend geel en vol van stuifmeel. Eiwitten en nectar vormen een welkome maaltijd voor de hommel en haar nageslacht.

Want koningin hommel moet aan de slag. Als enige van het volk kon zij de winter overleven, verscholen in de holte van een boom of in de grond. Aan haar de taak om een nieuw volk te stichten. Nadat zij in een holletje haar eerste eitjes heeft gelegd verzamelt ze voedsel voor de groeiende larven, haar toekomstig personeel. Zodra de nieuwe generatie hommels uit de larven ontpopt, nemen zij de zorgtaken van de koningin over. Pas dan kan de dikke dame zich volledig toeleggen op het leggen van eitjes.

Maar deze eerste lentedagen doet de vorstin zelf al het werk. Allereerst vult zij haar energievoorraad aan. Met haar lange, uitrolbare tong zuigt ze nectar uit de bloemharten. Ze vliegt van bloem naar bloem. Stuifmeel blijft aan haar plakken, tussen de haren, aan haar pootjes. Volgeladen klimt zij op uit de bloem. Ze grijpt zich vast aan de blaadjes die afbuigen onder haar gewicht. De grote verantwoordelijkheid aan de oorsprong van een nieuwe dynastie.

In haiku:
Reusachtig en klein
Gewekt door de lentezon
Kust zij de krokus

(Karien Scholten)