Gast aan tafel

Na een aantal weken afwezigheid vind ik onze groentetuin vol verrassingen. De aardbeienplanten schuilen voor de warme zomerzon, weggedoken in het onkruid. Een hinderlijk gras, bloedgierst of harig vingergras genoemd, wrong zich breeduit tussen alle nuttige planten in. Stevig geworteld in de grond lijkt deze infiltrant de droge zomer te omhelzen. Zaad rijpt uitbundig aan de rode aren. Emmers vol peuterde ik al los uit de bodem.

Groenten die niet waren geplukt kregen kans zich te ontwikkelen en bieden een gedekte tafel voor een zeer divers gezelschap. Nooit vermoed dat postelein zó prachtig geel bloeit. Fijntjes wenken ook de lichtgele bloempjes van de rucola op hun fragiele stelen. Insecten vliegen af en aan. Zweefvliegen en vlinders, libellen en sprinkhanen, hommels en bijen in warme kleuren, verdringen zich rond de bloemenpracht. Alle klemmen zich met hun pootjes vast aan de bloemblaadjes, steken hun kopjes diep in het hart van de bloem, tasten met hun tong naar nectar. Aan hun lijfjes kleeft stuifmeel. De bloempjes, gedraaid naar de zon, buigen gewillig mee met het gewicht van hun zoemende gasten. In stilte bereidt het vruchtbeginsel binnenin zich voor op het volgend groeijaar. Ook aan ons hebben de planten nog wat te bieden. Verse blaadjes rucola, ik snij ze af voor in de sla. De bonen zijn geplukt, maar daar staat warempel weer boerenkool. Een geschenk vol smaak voor koude dagen. Bij iedere regenbui zie ik de plantjes groeien.

Een groep zwaluwen strijkt neer in de oude kersenboom bij de buren. Zij plukten hun maaltijd aan insecten uit de lucht. Opgewonden twitteren ze erop los, bouwen een hechte band op voordat ze binnenkort ver naar het zuiden zullen trekken.

(Karien Scholten)

In haiku:

Afwezigheid loont

Opent onverwachte pracht 

Als gast aan tafel