Winterakoniet

Spieren en gewrichten kreunen en kraken in deze tijden van natte kou. Ook de natuur zucht. De grond is doorweekt na maanden van neerslag, overal staan plassen. Planten lijken hun wortels op te trekken uit de natte ondergrond. Mollen graven hun gangen vlak onder de oppervlakte. Nevel in fijne waterdruppeltjes vervloeit tot dikke druppels onderaan de takken van de bomen aan de waterkant. Totdat de zwaartekracht eraan trekt en ze in kringen oplossen in de watervlakte. Rivieren dragen overtollig water naar de zee, maar hoe lang nog...

Desondanks steken knollen- en bollenplanten weer fier de kop op. Gedoucht door de elkaar opvolgende regenbuien wachten de winterakonieten op zonnewarmte. Zij zijn het die als één van de eersten hun bloempjes openen voor vroege bezoekers. Goudgeel openen zij hun honingkommetjes, terwijl meeldraden de aandacht trekken van vroege bestuivers. In het nog kale vroege voorjaar serveren zij nectar en stuifmeel. Energie uit suikers om te ontwaken en eiwitten voor het nageslacht. De Winterakoniet getuigt van het naderend voorjaar. 

Maar hoe staat het dan met de winter? Februari is doorgaans een koude maand van het jaar met de grootste kans op natuurijs. Maken we nog kans op kou? Het KNMI constateert alweer een warmterecord, veroorzaakt door een dik wolkendek. Wolken van water lopen onafgebroken leeg, maar door de hogere temperaturen droogt de grond in de zomer toch uit. Snap jij het nog? (Karien Scholten)

In haiku:
Winterakoniet
Trakteert het vroege voorjaar
Van warmterecords