Juf Margot over 46 jaar basisonderwijs

door Julie Houben

Na 46 jaar toewijding aan de vele honderden kinderen die zij mocht lesgeven en begeleiden, neemt juf Margot op 11 juli afscheid van de school waar ze zo’n beetje mee vergroeid is: de Michaelschool in De Bilt. Hoe ging dat in die tijd, juf zijn? En was het heel anders dan nu?

Op haar 21e haalde de Twentse Margot Oude Weernink (67) haar diploma en was ze lerares. Ze wilde haar blik verruimen buiten Twente en was dolgelukkig toen ze al snel aan de slag kon bij de Patioschool in De Bilt. Vier jaar later stapte ze over naar de Michaelschool, die onder hetzelfde bestuur vanuit de gelijknamige kerk viel. Dat was wel even schrikken, vertelt ze: ‘Ik kreeg een 1e klas (nu groep 3) voor mijn kiezen met 37 kinderen. Ik dacht toen wel ‘Hoe ga ik die allemaal leren lezen?’ Je moet bedenken, er was in die tijd nog geen IB-er, de directeur stond zelf ook voor de klas. Ik moest het gewoon helemaal zelf doen. Maar het lukte. Wat hielp, was dat we in die tijd nog bij alle kinderen uit de 1e klas op huisbezoek gingen. Dat vond ik geweldig en de kinderen ook. Juf kwam even mee een boterhammetje eten. Ik sprak dan met beide ouders en zag de leerling in de thuissituatie. Daar pikte ik veel op over wie het kind was en waarom het zich op een bepaalde manier gedroeg.’

Andere leerbehoeften

Bij kinderen die minder soepel meekwamen op school, hield ze korte lijntjes met de ouders. ‘Diagnoses had je in die tijd nog niet. Voor een druk of beweeglijk kind bedacht ik een taakje waarbij het even de klas uit kon. Er was ook een schoolbegeleidingsdienst voor de paar kinderen die echt extra begeleiding nodig hadden. Maar ik had de sterke wens om zelf ook meer tools te krijgen om kinderen met wat andere leerbehoeften te bedienen. Gewoon in de klas. Daarom heb ik begin jaren ’90 een RT-IB-opleiding gedaan. Nog even deed ik het RT-werk en later de IB-coördinatie naast het werk als groepsleerkracht, maar dat werd te veel. Want ja, er zijn inderdaad steeds meer kinderen die om allerlei redenen wat extra begeleiding nodig hebben.’

Meer prikkels

Zijn de kinderen dan zo veranderd in die 46 jaar? Nee, aldus Margot: ‘Ze zijn nog steeds even open, puur, nieuwsgierig en ze willen graag nieuwe dingen leren. Maar de wereld is zoveel complexer geworden. Ook voor ouders en opvoeders. Zoveel meer prikkels dan vroeger. Ik merk dat kinderen die nu starten net wat minder bagage lijken te hebben. Bijvoorbeeld op het gebied van woordenschat, motorische vaardigheden, soms de communicatieve vaardigheden, het kunnen richten van de aandacht. Dat vraagt meer van leerkrachten, waardoor een klas van 25 kinderen anno 2025 een grotere uitdaging kan zijn dan mijn klas van 37 destijds.’

Meer mannen

Ander aandachtspunt vindt Margot de oververtegenwoordiging van vrouwen in het basisonderwijs. ‘Dat vind ik echt armoe. Kinderen hebben beide rolmodellen nodig. Mannen hebben in het algemeen andere reactiestijlen. Ze zijn net wat resoluter, begrenzen wat duidelijker. Vooral voor sommige jongens kan dit goed werken. Er is meer herkenning. En vergeet niet de impact in een docententeam. Ook daar werkt het goed als er een paar mannen tussen zitten. Ik hoop echt dat dit weer bijtrekt.’

Margot maakt haar gedroomde mannentoeloop niet meer mee. Haar taak zit erop. Ze gaat het zeker missen. ‘Een school is een bruisende gemeenschap, waar kinderen 8 jaar lang samen optrekken, van elkaar leren, hun talenten mogen ontdekken en ontplooien. Ik vond het elke dag een feest om daaraan bij te dragen. En om sommigen net een extra zetje te geven in zelfvertrouwen: met jou komt het ook goed!’

Het afscheid is op vrijdag 11 juli van 12.30 tot 13.30 uur in de Michaelkerk naast de school. Na afloop is er gelegenheid om Margot persoonlijk gedag te zeggen.