De smaak uit mijn jeugd

Zwaar hingen de sterappeltjes aan de takken van de hoge boom. Rood met een verborgen ster in het klokhuis bevatten ze de frisse smaak uit mijn jeugd. Nóg proef ik de verbazing van lang geleden bij het opensnijden, overdwars. De ster rond het klokhuis, bij ieder appeltje weer anders. Met een hoop kabaal scheurde plotseling zomaar een dikke tak van de stam. Appeltjes rolden in het gras. Meer dan de hoogste tijd om te plukken. De verreiker van de buren tilde me tot hoog in de boom. Mijn handen reikten ver tussen de takken, plukten bakken vol appels. Ruim voldoende om sap van te laten persen, want in karton blijft de smaak nog lange tijd onbedorven.

Alweer enige tijd geleden kwam tijdens een interview het gesprek op ons huis. De geïnterviewde, een pensionado, had daar in zijn kinderjaren zijn grootouders vaak bezocht. Hij werd er getrakteerd op appeltjes uit de achtertuin en hij vroeg zich af of díe boom er nog altijd stond. Een boom met stevige, zoete appels, achterin náást de sterappelboom. De smaak van die appels was hem altijd bijgebleven. Ik ken de appels niet bij naam, maar de boom brengt nog ieder jaar vruchten voort. Het toeval wilde dat we, op het moment dat de appels rijp waren, in de buurt van deze tachtiger moesten zijn. Groot was de verbazing om die emmer vol met nostalgie. Vol appels met de zoete smaak uit zijn jeugd...

(Karien Scholten)

In haiku:

Tot hoog in de boom
Reikend plukken mijn handen
De smaak uit mijn jeugd