Wim Kremer: dierenarts en nu ook diaken

De Rooms-katholieke geloofsgemeenschappen Onze Lieve Vrouwe (Bilthoven), Michaël-Laurens (De Bilt) en St. Maarten (Maartensdijk)  maken deel uit van de regionale HH Martha en Mariaparochie. Deze parochie is weer een diaken rijker. 

Wim Kremer (64) uit De Bilt is begin oktober van dit jaar gewijd tot permanent diaken en zal voor 8 uur per week beschikbaar zijn. Dat klinkt weinig, maar Wim is ook nog steeds als docent, onderzoeker en dierenarts werkzaam aan de Universiteit Utrecht.

Betrokken
‘Ik voel me vooral betrokken bij het wel en wee van jonge mensen,’ begint Wim het gesprek. ‘Niet raar natuurlijk, als je bedenkt dat ik al jarenlang werk voor de jonge generatie. En in de Thomas More-stichting richten we onze aandacht ook op de vorming van jonge mensen, om dat op een nieuwe manier te doen.’ Kremer is bestuursvoorzitter bij de stichting, die tot doel heeft de katholieke traditie te betrekken bij de vorming van studenten en jonge academici. ‘Dat wil ik in mijn dienstwerk als diaken ook graag: jongeren en ouderen die buiten de kerk staan betrekken bij wat onze traditie te zeggen heeft. In het leven van nu, vanuit onze katholieke sociale leer. Hoe? Dat zal een zoektocht worden, maar met de bagage die ik meeneem durf ik dat aan.’

Logisch
De keuze voor het diakenschap is voor Wim een logische. De kerk heeft in zijn leven altijd een rol gespeeld. ‘Ik heb het in mijn studententijd ook volgehouden om af en toe naar de kerk te gaan,’ vertelt Wim. ‘Het gaf me rust, het was een fijne plek om te zijn. Soms wat op de achtergrond, maar later steeds meer op de voorgrond. Maar in ontmoeting met theologen en nu ook op de universiteit, merkte ik dat ik toch wat bagage mis. Ik was een nieuwsgierige cultuurkatholiek, zeg maar. Ik werd in die gesprekken zo geraakt, dat het ook geholpen heeft bij de beslissing om de studie aan het Ariënsinstituut te beginnen.’ Kun je dan spreken van roeping? Ik heb altijd wat in de kerk gedaan, als koorzanger, misdienaar, lekenvoorganger. Ik heb dat zo mooi gevonden dat het een jaar of tien geleden al kriebelde om te informeren naar de diakenopleiding. Alleen was die voltijds, en dat vond ik voor mijn gezin te veel gevraagd (Wim is getrouwd en heeft 3 zoons). Ook had ik het ontzettend naar m’n zin op het werk. En toen kwam vijf jaar geleden de mogelijkheid om de deeltijdopleiding te doen. Dat gevoel, heel diep vanbinnen, kwam ook weer terug. VanJa, ik moet dit gewoon doen... Dat is dan roeping.’

Fundament
En nu is Wim Kremer er klaar voor, hij is op 1 oktober gewijd in de kathedrale St. Catharinakerk in Utrecht. De nieuwe diaken wil het katholieke geluid meer laten klinken in de samenleving. ‘Dat heeft te maken met de breedte van de sociale leer. Opkomen voor mensen, laten zien dat de kerk een oriëntatiepunt biedt, welke invloed dat heeft op de keuzes die mensen maken’, geeft Wim aan. ‘In de basis heb je een fundament waarop je kunt bouwen, het vertrouwen dat God er altijd voor je is. In mijn werk met studenten, vragen ze wel eens waar mijn inspiratie vandaan komt. En als ik dan zeg dat ik het van de katholieke kerk krijg, zijn ze verwonderd. Nieuwsgierig ook. Je merkt aan alles dat mensen in deze onrustige tijden hun kompas willen scherpen.’ Heel anders dan dik vijftig jaar geleden, met verhalen dat de pastoor thuis de les kwam lezen. Ik zou ook heel kritisch zijn geweest op die kerk. Maar dat is de kerk niet meer. De paus doet daar ook veel goeds aan en wakkert bij de jongere generatie de interesse aan.’

Redden
‘Ik ga de kerk niet redden. Maar heel diep in mij leeft vertrouwen dat het goed komt. Ik wil er zijn voor mensen binnen en buiten de kerk, omdat ik ervan overtuigd ben dat de katholieke boodschap toekomst heeft. De kerk vergrijst, hoor en lees je. Maar ik durf te beweren dat we juist een verjongende kerk hebben. Een kerk die ook plekken heeft met een lagere drempel, waar je geloof voelt,’ besluit Wim Kremer. ‘Ik wil de nieuwe generatie helpen daar een vorm voor te vinden.’ Is al duidelijk welke opdracht hij meekrijgt voor zijn taak in de parochie? ‘Nog niet, dat zal later duidelijk worden. Maar ik wil namens de kerk graag naar de mensen toe, het katholieke geluid laten zien en horen in onze samenleving. En dat is al een opdracht op zich.’