Op ‘t bankje

Tijdens de mooie nazomerdagen waren nog veel mensen aan het nagenieten van het zomerse weer dat ze in de echte zomer als ze in Nederland waren gebleven soms hebben moeten missen. Inmiddels wordt het alweer wat koeler maar het is nog steeds goed uit te houden. De man die met een goejendag en een glimlach op zijn gezicht bij me komt zitten heeft het duidelijk te zien ook wel naar zijn zin. In zijn goejendag meen ik een zuidelijk accent te horen en dat maakt mij een beetje nieuwsgierig. ‘U komt zeker uit Limburg’, begin ik daarom maar direct. Hij glimlacht. ‘Goed geraden, maar dan wel uit Belgisch Limburg, uit Hasselt, de hoofdstad. Ik ben dus Limburger, maar ook Vlaming en Belg. Maar om het nog ingewikkelder te maken, ik ben ook Nederlander, want ik heb al jaren de Nederlandse nationaliteit.’ Ik laat het even op me inwerken, want bijzonder vind ik het wel. ‘Maar ik ben helemaal ingeburgerd in Nederland hoor, alleen mijn accent heb ik gehouden’, stelt hij mij lachend gerust. De man blijkt een gemakkelijke prater en zijn tongval is plezierig om aan te horen. Hij zit er ook heel ontspannen bij. ‘Hoe komt een Belg in Nederland terecht’, vraag ik. ‘Gewoon met de auto, in een paar uur ben je hier. Maar de werkelijke reden was de liefde. Ik ontmoette de vrouw waar ik nu al meer dan veertig jaar mee getrouwd ben op een camping in de Ardennen.’ Hij kijkt stralend voor zich uit en ik heb het idee dat hij zich weer op die camping ziet staan. ‘Het klikte meteen, maar we woonden natuurlijk ver van elkaar. Bellen was toen nog duur, maar we schreven elkaar wel bijna elke dag. Toen ik na een jaar nog even verliefd was ben ik werk in Holland gaan zoeken. Dat Francien naar België zou komen was geen optie, want ze was nog bezig met haar opleiding. Haar ouders zouden het ook niet goedgevonden hebben en in die tijd luisterden kinderen nog naar hun ouders’, zegt hij glimlachend. Hij zwijgt een tijdje. Ik hoop dat hij verder gaat met zijn verhaal, want ik ben benieuwd hoe het allemaal is verlopen. ‘Ik werd technicus bij de omroep in Hilversum en ben dat tot ik met pensioen ging gebleven. Nooit spijt van gehad, daarom ben ik op een gegeven moment ook Nederlander geworden. Ik wilde ook kunnen stemmen. Maar we komen ook nog vaak in België. Mijn oudste dochter en haar man werken allebei bij de EU in Brussel. We gaan er vaak logeren of op de kinderen passen. Als er geen file is ben je er zo.’ Ik vraag hem hoe het is als Vlaamse Nederlander hier te leven. ‘Ach zo groot is het verschil niet. We spreken dezelfde taal met soms wat andere woorden en met Francien heb ik het ook getroffen. Die voelt zich in België ook helemaal thuis. Onze kinderen hebben het ook altijd heel prettig gevonden en hebben nog steeds goed contact met hun Belgische neven en nichten. Een van die neven werd verliefd op een buurmeisje van ons en woont met haar in Hasselt. Zelf word ik in België vaak voor een Nederlander aangezien, maar dat komt natuurlijk omdat ik een Nederlands nummerbord op de auto heb. ‘Het is trouwens een hele goede mix Vlaams en Nederlands. Je kiest het beste van de twee en dan heb je een prima leven. Zo denken ze er in ons gezin trouwens allemaal over. Hollandse kaas en een lekker Belgisch biertje dat je hier gewoon in de supermarkt koopt gaan heel goed samen.’

Maerten