Op ’t bankje

Een vrouw is met een jongetje van een jaar of vier bij me op het bankje komen zitten. Ze vertelt dat het haar kleinzoontje is. ‘Het is het nakomertje van mijn dochter’, zegt ze. ‘Zijn zusje zit al op de middelbare school en ik ben een dag in de week oppasoma. Zijn andere oma is dat ook, want mijn dochter werkt drie dagen in de week. Ik was ook oppasoma voor zijn zus maar dat was een stuk makkelijker. Ik was natuurlijk ook een stuk jonger, maar Daan is veel beweeglijker.’ Dat merk ik ook al gauw want ze heeft hem wel naast zich neergezet, maar daar heeft hij toch te veel energie voor. Hij wil niet zitten, hij wil staan. Oma probeert hem nog tegen te houden maar als hij luidkeelse protesteert laat ze de jongen toch zijn gang maar gaan. Je ziet dat de vrouw heel bang is dat hij gaat vallen want ze houdt hem heel goed in de gaten. Hij danst en kraait van plezier en dat doet oma toch ook weer goed. Ik vraag hoe ze het vindt om oppasoma te zijn, maar behalve dat het af en toe wat druk is doet ze het graag. ‘Voor mijn man wordt het af en toe een beetje te veel, maar hij is toch wel gek op zijn kleinzoon. Af en toe gaat hij met hem naar de dierentuin en dan schijnt hij wel rustig te zijn, want hij is gek op dieren. We hebben een kat waar hij altijd mee aan het dollen is.’ Op een gegeven moment is Daan uitgedanst en gaat zitten met z’n duim in de mond. Hij vlijt zich tegen zijn oma aan en lijkt slaap te krijgen. ‘Dat is wel het leuke aan hem, soms is hij niet tot bedaren te krijgen en het volgende moment ligt hij te slapen.’ Daan is inderdaad in slaap gevallen en het is een vredig tafereeltje. ‘Ach, volgend jaar gaat hij naar school en dan krijg ik het wat rustiger denk ik. Daan lijkt op zijn moeder. Die was ook heel druk toen ze zo klein was, maar dat ging over toen ze naar school ging. Ze kon ook heel goed leren. Nu heeft ze een leuke baan waarvoor ze af en toe ook naar het buitenland moet. Mijn schoonzoon heeft een eigen bedrijf aan huis. Hij is altijd druk, maar het heeft toch het voordeel dat wanneer mijn dochter weg is hij toch de boel kan laten draaien. Frits is een heel handige man die ook nog eens lekker kan koken. Ik wissel vaak recepten met hem uit, want ik houd ook van koken. Daarom heeft mijn man nooit de behoefte gehad om bij me weg te gaan’, zegt ze lachend. Een blaffende hond maakt Daan weer wakker. Hij is niet te houden en wil er meteen op af. Oma houdt hem tegen, want je weet maar nooit of de hond het wel fijn vindt. Maar die komt snuffelend naar de jongen toe en springt tegen de bank op. Daan kraait van plezier als de hond hem begint te likken. Het baasje is een jonge vrouw die hoofdschuddend staat te kijken. ‘Lex is gek op kinderen en zal ze nooit kwaad doen’, zegt ze. Daan wil hem een kusje geven, maar dat kan Lex veel beter en begint het gezicht van de jongen helemaal af te likken. Oma is gerustgesteld als de hond wordt aangelijnd en met z’n vrouwtje weer verder gaat. Voor oma is het nu ook wel weer genoeg. Met Daan huppelend naast zich gaat ze huiswaarts.

Maerten