De verborgen Kapel in de Nieuwe Wetering

- Een beknopte opheldering van een ‘verborgen’ geloofsgemeenschap -

door Henk van de Bunt

De parkeerplaats bij het tankstation aan de Nieuwe Weteringseweg in Groenekan staat op zondagochtend tjokvol. Dat heeft niets te maken met carpoolen, maar alles met de kerkgangers van de ertegenover gelegen Kapel van de Grote Koning.

Leon Solinger (39) woont sinds 2019 in Maartensdijk met zijn vrouw en kinderen: ‘Sinds enkele jaren ben ik de voorganger van de gemeenschap die daar elke zondag om 10.00 uur, maar ook elke dag om 6.00 uur en 17.00 uur diensten houdt. We weten ons geroepen om te bidden voor de eenheid van de Kerk en voor alle mensen’.

Soorten

In de geschiedenis van het christendom zijn er vele soorten ‘kerken’ ontstaan, zoals bijv. rooms-katholiek, protestants, maar ook daarbinnen zijn er vele vertakkingen: hervormd, gereformeerd, baptist, evangelisch etc. Dat zijn zomaar een paar denominaties, maar er zijn er nog veel meer. Solinger: ‘Wij geloven dat dit van oorsprong niet zo bedoeld is en dat de onenigheid en verdeeldheid die er is ontstaan tussen christenen, niet Gods wil is. Want we geloven dat iedereen die gedoopt is in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest, bij de ene Kerk hoort. De Kerk, die in de Bijbel ‘Het lichaam van Christus’ genoemd wordt en waarvoor Jezus zelf bad: ‘Laat hen allen één zijn’. 

Identiteit en roeping

‘We zijn dan ook een gemeenschap van christenen met verschillende kerkelijke achtergronden, die samenkomen om te bidden voor herstel van die eenheid. Omdat we geloven dat de Kerk een belangrijke plek en roeping heeft tot zegen voor alle volken.
Dit is een gebedswerk dat geen eigen naam heeft, maar zich alleen noemt met de naam die in de geloofsbelijdenis van Nicea voor de ene Kerk wordt gebruikt: Katholiek apostolisch. In gewone taal betekent dat zoiets als: Een geschenk van God voor iedereen die het wil aannemen’.

Ontstaan

De groepering is ontstaan met de Nederlandse gebroeders L.J. Bos en J.L. Bos te Groenekan in 1930. Beiden waren lid van de Gereformeerde Kerk en kregen het verlangen om meer te weten van Gods bedoeling met Zijn Kerk. Ze organiseerden gespreksavonden waarvoor voorgangers uit diverse kerkgemeenten in de regio werden uitgenodigd. Later ervoer men tijdens deze bijeenkomsten een diepere vervulling met de Heilige Geest. Dit uitte zich o.a. in de gave van profetie en het spreken in tongen. Beide broeders geloofden een roeping tot apostel te hebben ontvangen. Dit werd door profetie bevestigd in een gebedsgroep in Utrecht. 

Vanaf 1931 begonnen ze breed in de Kerk te zoeken naar mensen met wie ze deze ervaringen konden delen. In 1932 begonnen de broeders Bos eucharistie te vieren terwijl ze op zondag ook nog naar de gereformeerde kerk bleven gaan. Zo ontstond in Nederland een nieuw apostolisch ‘werk’, waar sinds 1937 ook de viervoudige ambtsbediening functioneert van apostelen, profeten, evangelisten, herders/leraars. Ook op andere plaatsen in Nederland en daarbuiten komen mensen met deze intentie bij elkaar, maar nog steeds in kleine groepjes.

Tabor

Hun centrale plek is de kapel ‘Tabor’ aan de Nieuwe Weteringseweg 52a te Groenekan. Deze kapel is gebouwd naast het woonhuis en wordt ook wel ‘De Kapel van de Grote Koning’ genoemd. De huidige, vernieuwde kapel dateert van ongeveer 1990 en is uitgebreid in 2020. Hier viert men diensten voor de hele Kerk. Van de ongeveer 160 mensen die hier regelmatig bij elkaar komen wonen er inmiddels 72 in de gemeente De Bilt. Het overgrote deel daarvan woont in Maartensdijk. 

Ze vieren wekelijks de eucharistie en dagelijks het morgen- en avondgebed. Naast de bedieningen functioneren de gaven van de Heilige Geest. Men gebruikt de oorspronkelijke katholiek-apostolische liturgie. Deze heeft veel overeenkomsten met die van de Anglicaanse Kerk, maar bevat ook gebeden uit andere delen van de Kerk. De liturgische kleding die door de dienaren wordt gedragen tijdens de diensten is ook vergelijkbaar met die van de Anglicaanse Kerk. Vrouwen dragen hoofdbedekking in de vorm van een hoed of sjaal.

Verborgen?

Solinger: ‘Het ‘verborgen zijn’ is relatief. Ons getuigenis is primair gericht tot de Kerk. Er is bijvoorbeeld een getuigenis gestuurd aan alle Nederlandse bisschoppen en ook aan vele (andere) voorgangers in Nederland en daarbuiten. De patriarchaten van o.a. Istanbul en Moskou zijn bezocht en ook de paus in Rome. Maar we doen niet aan het actief werven van leden, omdat het vanwege de aard van onze roeping niet onze intentie is om een eigen ‘kerk’ te vormen. 

Velen van ons gingen - en een enkeling gaat nog steeds - ook naar hun eigen plaatselijke kerkgemeente, vanuit het besef van verbondenheid met heel de Kerk. Maar door toenemende secularisatie, afwijkingen in de leer en geloofspraktijk van die gemeenten, konden steeds minder mensen daar nog actief lid blijven. De meesten van ons zijn echter nog steeds formeel en meelevend lid van de denominatie waar zij gedoopt zijn.

Degenen die betrokken zijn bij dit ‘werk’ zijn geen betere mensen dan anderen. Niet beter dan de christelijke gemeenten die in de Bijbel worden genoemd en ook niet beter dan die van onze tijd. Verootmoediging en boetedoening zijn belangrijk, maar dan ook leven uit dankbaarheid omdat er vergeving is. Ook daardoor kunnen we bidden namens heel de Kerk.’