Column - Jongerenoverlast

Het wordt vroeger donker en de zomer loopt ten einde. Eerlijk gezegd zie ik daar tegenop. Niet vanwege de kou of regen, maar omdat ik bang ben dat we weer dezelfde ellende meemaken als afgelopen jaren: jongerenoverlast.

In de vrijwilligersapp van de dierenweide komen de eerste berichten alweer binnen: vuurwerkoverlast in de Groene Long en de vraag of we de camera’s in de gaten willen houden of de dieren met rust worden gelaten. Ook omwonenden melden overlast. Misschien zijn het nog losse signalen, maar met de donkere avonden lijkt de jaarlijkse overlastcyclus alweer te beginnen. We hebben inmiddels het hele scala aan ‘dingen die je niet wilt dat er gebeuren’ meegemaakt.

Vorig jaar ging het verschillende avonden echt mis. Ik was toen regelmatig bij de dierenweide om dieren en weide te beschermen. Tijdens één van die avonden sprak ik jongeren rustig aan. Tot mijn verbazing vertelden vrijwel alle jongeren met wie ik sprak dat ze van buiten Maartensdijk kwamen. Via sociale media hadden ze afgesproken om juist hierheen te komen. De reden? Volgens hen was hier nauwelijks toezicht en handhaving.

Daar zit voor mij een belangrijk punt. We kunnen jongeren wegsturen, extra rondes rijden met politie en boa’s en achteraf de schade opnemen. Maar als je ergens de druk opvoert, verplaatst het probleem zich. Jongeren op snelle fatbikes zijn via paadjes en poortjes binnen no time verdwenen.

Natuurlijk moet er worden gehandhaafd. Vernielingen, intimidatie, zwaar vuurwerk, brandstichting en drugs dealen zijn geen kattenkwaad. Grenzen stellen is noodzakelijk. Maar alleen handhaven is niet voldoende. We kennen het patroon: donkere avonden, meer jongeren op straat, overlast en richting oud en nieuw een climax. Daarna zakt het weer af. Waarom maken we niet vóór die tijd een plan?

Gemeente, politie, jongerenwerk, school, dierenweide en omwonenden zien ieder een deel van het probleem. Breng die kennis bij elkaar. Bespreek waar preventie en toezicht nodig zijn. Als bekend is welke jongeren voor problemen zorgen, ga dan het gesprek aan met hen én hun ouders. Niet om iedere jongere als probleem te zien, maar wel om de grens duidelijk te maken.

Laten we niet wachten tot de eerste ruit is gesneuveld. Kijk vooruit, verbind, spreek aan, handhaaf én zet in op preventie. Misschien kunnen we de escalatie dan vóór zijn. Sla de handen ineen. Samen staan we sterk(er).

Edwin Plug