Op ‘t bankje

Het is een best mooie najaarsdag met een aangename temperatuur. Ik geniet van het nu nog groene bladerdak van de boom tegenover het bankje. Ik schrik op als een bestelbus vlakbij met de rechterwielen op de stoep komt te staan. Een jonge pakjesbezorger stapt uit, maakt de schuifdeur open, pakt een linnen tasje uit de bus en schuift de deur weer dicht. Dan komt hij mij groetend op het bankje zitten. Ik schuif wat op om hem meer ruimte te geven. ‘Nu eerst even een lunchpauze’, zegt hij. ‘Ik ben al heel wat uren bezig.’ Uit het smoezelige tasje komt een thermosfles en een plastic lunchbakje tevoorschijn die hij naast zich op het bankje zet. Hij draait de dop van de thermosfles los, wat een sissend geluid geeft en meteen ruik ik de geur van sterke koffie. Hij schenkt de dampende drank in de plastic dop van de thermosfles die ook als beker dient. Daarna maakt hij bakje open en haalt er een dikke, ietwat platgedrukte boterham met kaas uit. Ik wens hem smakelijk eten. Hij knikt maar heeft nu eerst alleen maar aandacht voor zijn lunch. Hij staart recht voor zich uit, kauwend op zijn brood, terwijl hij met volle teugen de koffie drinkt. Het lijkt alsof hij in die paar vierkante centimeter op de bank zijn eigen eiland van rust heeft gevonden, ver weg van scanners, strakke schema’s en de haast van de weg. Pas als zijn boterham op is en hij de laatste restjes koffie uit zijn beker slurpt, kijkt hij me even aan. Er verschijnt een vermoeide, maar oprechte glimlach op zijn gezicht. ‘Het is weer een gekkenhuis op de weg vandaag,’ zegt hij met een wat schorre stem. Sommigen willen vaak gisteren hun spullen al hebben maar dan verwijs ik ze naar de afzender. Maar deze paar minuten pakt niemand me af’, zegt hij met een schalkse glimlach. Ik glimlach terug en knik. ‘Groot gelijk heb je. Geniet er maar van.’ Ik had graag wat meer van zijn ervaringen willen horen, maar een pakjesbezorger heeft altijd haast want de druk is groot. Hij draait de dop weer stevig op de thermosfles, bergt zijn spullen op in zijn tasje en zet zijn pet weer recht. De korte pauze zit erop, de klok tikt verder. Hij staat op, bedankt me nogmaals voor de zitplaats en loopt met hernieuwde energie terug naar zijn bus. De schuifdeur slaat dicht, de motor start, en weg is hij. Het bankje is weer leeg, maar de vage geur van koffie blijft nog even hangen in de middaglucht. Lang blijft de bank niet leeg want een oudere heer komt bij me zitten. Ook hij groet vriendelijk en zegt dat zijn vrouw hem naar buiten heeft gestuurd. ‘Ze zegt omdat ik moet bewegen, maar ik vermoed dat er een tv-programma is dat ze wil zien en waarbij ze niet gestoord wil worden. Maar ja, ik vind het wel goed zo want met dit weer en vooral op een bankje geniet ik best wel.’ De man is een gezellige prater en zegt heerlijk van zijn pensioen te genieten. Hij vertelt dat hij in de schuur een hobbyruimte heeft waar hij met zijn kleinzoon leuke praktische dingen maakt. ‘Die jongen is een echte natuurliefhebber en we hebben vorig jaar een vogelhuisje met een camera gemaakt waar in het voorjaar een pimpelmees heeft gebroed. Dat hebben we helemaal kunnen volgen. Ook hebben we samen een insectenhotel gemaakt en gezorgd dat we in de tuin veel bloemen hebben waar die gasten op afkomen.’ Hij stapt weer gauw op want straks komt zijn kleinzoon weer.

Maerten