Het haasje

Herhaaldelijk zag ik ze samen op pad, de twee hazen. Meermaals sprongen ze in alle vroegte voor me uit over het hazenpad. Hun vacht glanzend in het morgenlicht genoten ze een gevarieerd granenontbijt. Nu ligt één van hen uitgestrekt op het karrenspoor, roerloos... dood.

Met een lijf dat voor een kwart uit spieren bestaat is een haas uiterst wendbaar en razendsnel. Zo is ‘ie de meeste vijanden te vlug af en kan hij wel 12 jaar oud worden. Dat de gemiddelde leeftijd van hazen veel lager ligt, maar 3 tot 4 jaar, heeft te maken met z’n kwetsbare start. Direct na de geboorte wordt het kleintje (pulsterling) weerloos achtergelaten. Doodstil, weggedoken in een kuiltje in het hoge gras, precies zo groot als hijzelf (hazenleger), doorleeft hij vele gevaren. De oren plat op de rug, in schutkleur haast onzichtbaar voor de omgeving wacht hij op de duisternis, het moment dat moeder ‘m komt voeden. Eén keer per dag... Maar al te vaak gaat het mis, vooral op land dat door steeds zwaardere machines wordt bewerkt.

In de verte wacht een haas tevergeefs op z’n kameraad. Op zijn hoede spitst hij z’n oren, luistert mee met wat ik de ander toefluister. Die uitzonderlijke oren, rechtop, gevoelig en alert op alles wat er in de wijde omgeving gebeurt. Ter bescherming tegen naderend gevaar vaak levensreddend, maar zeker niet altijd.

In haiku:

De oren gespitst
In een absoluut gehoor
Vaak levensreddend

Karien Scholten