Jonge kanjersleveren topprestatie

Carijn maakte de tocht voor haar oma die ze nooit heeft gekend en die door kanker is overleden, voor haar tante die de ziekte heeft gehad en is genezen en haar opa die kanker heeft gehad maar de kans is groot dat hij het weer krijgt. Ilse heeft haar oma ook nooit gekend. Zij had een gen dat in de familie van haar vader voorkomt. Mijn tante heeft het gen ook en krijgt nu allerlei operaties.’ Ilse denkt ook aan haar juf Cynthia die nog maar 38 jaar was toen ze aan kanker overleed. ‘In haar klas was het altijd gezellig en iedereen was blij met haar.’ Ilse zegt het belangrijk te vinden om in actie te komen omdat het gen best bij veel families aanwezig is en daarvoor is onderzoek en dus geld nodig. Anke, de moeder van Carijn, werkt bij het KWF (Koningin Wilhelmina Fonds) en vertelt wat er met het geld van de Alpe d’HuZes gebeurt. Ze noemt drie specifieke onderwerpen: Kanker beter begrijpen en waarom gebeurt het bij de ene wel en de ander niet. De tweede is vroeg opsporen en de laatste hoe kunnen we het beter behandelen door op zoek te gaan naar nieuwe medicijnen of nieuwe operatietechnieken.

Voorbereiding

Sophie en Anke hebben twee jaar geleden met zes anderen die elkaar allemaal kenden en op een of andere manier met kanker te maken hebben gehad, ook al de Alpe d’HuZes gefietst. Daarvoor hadden we ons goed voorbereid. Toen wilden de kinderen ook al mee maar waren ze nog te jong. Ilse kreeg daarna een racefiets en toen Carijn ook een racefiets kreeg vonden ze dat ze de tocht konden gaan maken en gingen trainen. Ze fietsten twee keer per week zo’n 40 tot 50 kilometer onder meer in Limburg. Deze tocht hebben ze zelf georganiseerd. ‘We zijn een keer met zijn allen op trainingsweekend in België geweest en zijn ook nog naar de sportschool gegaan voor een speciale wielrentraining’, vertelt Sophie. ‘We zijn er op zondag heengereden en op maandag, dinsdag en woensdag zijn Carijn en Ilse daar naar school gegaan. Carijn en Ilse kregen op de berg twee uur les van vrijwillige leerkrachten van een educatieteam. Ze hadden van hun school huiswerk meegekregen. Voor hun school hebben ze een blog gemaakt over wat ze allemaal deden en filmpjes gemaakt. Naast de beklimming van de berg hebben Carijn en Ilse verschillende acties ondernomen om geld op te halen. ‘We hebben bij elkaar als team ruim 14.000 euro opgehaald.’

Fiksen

‘Als het onderweg moeilijk werd waren er steeds mensen die ons aanmoedigden om door te gaan.’ Sophie vertelt dat ze vooraf een paar bochten gingen oefenen en toen ze naast Ilse fietste en tegen haar zei kom op Ilse, je kan het, zei ze dat weet je toch mama. ‘Dat vond ik heel mooi. Ze waren er allebei echt klaar voor.’ Carijn is het meest trots om het toch gedaan te hebben. Het heeft haar ook meer zelfvertrouwen gegeven. Sophie denkt dat ze allebei veel doorzettingsvermogen hebben gekregen. Op de vraag wat zij andere kinderen die een dierbare aan kanker hebben verloren wil meegeven zegt Ilse: ‘Blijf geloven in een tijd waarin het veel beter gaat en blijf daarvoor vechten.’ Sophie noemt het super speciaal om de uitdaging met haar dochter te doen. ‘De eerste keer dat ik het deed vond het iets heel speciaals, maar het begeleiden van Ilse vond ik misschien nog wel specialer. Je ziet ze in een halfjaar tijd in groep 8 van kind-kind naar meer volwassen groeien. In het begin hebben ze nog wat aanmoedigingen nodig en daarna doen ze het gewoon zelf. Ik stroom gewoon over van trotszijn op deze twee die dat gewoon even fiksten.’ Anke is het daar helemaal mee eens. ‘Ook onderdeel van die trots is dat die twee het vanuit zo’n duidelijke betrokkenheid en overtuiging op deze leeftijd dit soort dingen bedenken en het ook gaan doen. Daar is heel veel bewondering voor. Zij vindt het fantastisch.’ Van de vele reacties en bijdragen die Carijn en Ilse kregen waren ze erg onder de indruk van een brief van de ouders van de juf die aan kanker is overleden.

Hermannetje

De fietsers werden onderweg steeds aangemoedigd. Toen ze de top bereikt hadden was er alleen maar blijdschap. ‘Ik heb het gedaan. Ik heb het gedaan.’ Natuurlijk was het heel feestelijk en je hoorde: Waar is het feestje, hier is het feestje. Sophie zegt dat zij en Anke onderweg alle emoties hebben meegemaakt die er zijn. Blijdschap, verdriet, bewondering, ontzag. De meisjes vonden de belangstelling die ze tijdens de beklimming van omstanders kregen iets om nooit te vergeten. Ook van de keren dat iemand die grote moeite bij het klimmen had een Hermannetje kreeg. Dat is vernoemd naar een meneer die Herman heet en het lastig vond op de racefiets te stappen. Dan vroeg hij of ze hem een duwtje wilden geven tot hij zelf weer kon trappen. Als iemand nu vraagt om een Hermannetje weet iedereen dat ze even moeten duwen. Ze kregen dat soms ongevraagd aangeboden. De saamhorigheid is erg groot en iedereen helpt als dat nodig is. De route is 14,8 kilometer en hoogteverschil 8 tot 10 procent. Carijn en Ilse willen de beklimming nog wel een keer doen. Maar hun moeders zeggen nu allebei dat ze niet meer willen, dus moeten de kinderen wachten tot ze 16 zijn. De weg naar beneden ging met een skilift waar ook de fiets inging. Bergaf fietsen mag niet onder de 16 jaar. Samengevat zeggen de kinderen: ‘Het was een geweldige en fantastische ervaring.’

Op 4 juni namen Carijn Tettero (11) en Ilse van de Gaar (12) samen met hun moeders Anke Hövels en Sophie Smit deel aan de Alpe d’HuZes. Met hun racefietsen beklommen ze de berg om op die manier geld in te zamelen voor kankeronderzoek. Beiden hebben dierbaren aan deze ziekte verloren en waren daarom heel gemotiveerd om de zware fietstocht te volbrengen.