Frans en Gonny Velthuizen-Boerboom65 jaar getrouwd

Zondag 28 december vierden Frans en Gonny Velthuizen hun 65-jarig huwelijksfeest met familie en vrienden in de Groene Daan in Groenekan. Vijf jaar geleden viel hun diamanten bruiloft in Coronatijd. Frans: ‘Dat hebben we nu mooi ingehaald’. 

door Rob Klaassen

Maandag de 29e kwam burgemeester Maarten Haverkamp bij hen thuis in De Bilt op bezoek om hen namens de gemeente te feliciteren met hun jubileum. Er kwamen vele verhalen los die duidelijk maakten dat beiden nog zeer veel om handen hebben en nog vol in het leven staan, ondanks het feit dat zij de 90 jaar al aantikken en mogelijk daardoor tot op de dag van vandaag twee fitte 90-jarigen mogen zijn.

Geschiedenis

Centraal in het leven van Frans en Gonny stond en deels nog staat de sport. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ze elkaar ook tijdens een sportgebeuren, namelijk het tafeltennis, hebben ontmoet. Frans heeft naast veel tafeltennis vooral ook veel gevoetbald. Gonny: ‘Daardoor heeft die Frans tot op de dag van vandaag nog zulke mooie benen’. Gonny was ooit keepster bij handbal, maar zij heeft vooral carrière gemaakt als scheidsrechter eerst bij handbal en later vooral bij het heren zaalvoetbal. Gonny: ‘Ik moest hiervoor jaarlijks worden gekeurd en getest om bijvoorbeeld aan de eisen van de Coopertest te kunnen voldoen. In 12 minuten moest je dan een bepaalde afstand afhankelijk van je leeftijd kunnen afleggen. Daarnaast hebben we veel gewandeld en geschaatst’. 

Levensloop

Frans is geboren en getogen in Utrecht, terwijl Gonny in Schiedam het levenslicht aanschouwde. Na hun huwelijk hebben ze zo’n ongeveer 17 jaar op verschillende adressen in Utrecht gewoond, daarna 38 jaar in de Kastanjelaan in Groenekan en nu alweer 10 jaar in De Bilt. 

Frans: ‘Toen Gonny op 48-jarige leeftijd met het scheidsrechteren moest stoppen zijn we begonnen met het fokken van Bearded Collies. We hadden er gemiddeld zo’n 7 stuks. Deze honden konden we uitlaten in het direct aanliggende bos Voordaan. Nadat onze laatste Collie was gestorven, zijn we verhuisd naar De Bilt’. Frans heeft 38 jaar als inkoper van hout gewerkt; hij was voor de houthandel vooral vaak in Scandinavië te vinden. 

Gonny is naast haar scheidsrechter-klus ooit bij C&A, na het volgen van de nodige cursussen, begonnen als coupeuse. Vervolgens belandde zij daar in het etalagewezen. Op haar 21e besloot ze het over een andere boeg te gooien en belandde ze, in het kappersvak. Ze heeft dit maar liefst tot haar 80e uitgeoefend; deels door zelf een salon te runnen en deels ook door mensen bij hen thuis te kappen. Frans en Gonny hebben twee kinderen (een tweeling) gekregen en hebben nu twee kleinkinderen en een achterkleinkind.

Nooit een verloren dag

Beiden zijn beiden nog steeds druk doende met werkelijk van alles en nog wat. Zo kruipt Frans elke dag een uur op z’n hometrainer en bakt Gonny bijvoorbeeld met behulp van anderen nog steeds grote hoeveelheden oliebollen voor zo wat de hele omgeving. 

Beiden ‘lossen’ cryptogrammen, rebussen en andere puzzels op. Gonny is lid van de klaverjasvereniging en speelt wekelijks competitie met haar club in WVT. Kortom bij Frans en Gonny is nooit sprake van enige vorm van verveling. 

Hun geheim?

Op de vraag wat je moet doen om 65 jaar getrouwd zijn vol te houden zeggen beiden: ‘Gewoon met elkaar doorgaan met ademhalen, elkaar de ruimte geven om samen met anderen leuke dingen te blijven doen. 

Frans: ‘Proberen om zo gezond mogelijk te leven. Mijn vader was metselaar. Een vakman. Hij heeft hier in de omgeving prachtige dingen gemaakt. Hij was, net als ik toentertijd vrijwel iedereen deed, een stevige roker. Aan het eind van zijn leven lag hij met longkanker op zijn sterfbed. Ik ging bij ‘m op bezoek. Het was een verschrikkelijk gezicht om op zo’n manier te moeten overlijden. Toen ik na afloop van het bezoek weer met de auto naar huis reed, draaide ik mijn raampje open en gooide m’n pakje sigaretten naar buiten gevolgd door m’n dure aansteker. Ik heb nooit meer een sigaret aangeraakt. Het beste besluit dat ik ooit heb genomen. Had ik dat toen niet gedaan, dan had ik volgens mij hier zeker nu niet als 90-jarige dit verhaal kunnen doen’.