Meebuigen

Hoe zwaar valt vaak het ouder worden. De confrontatie met een groeiend onvermogen. Het moment dat lïjf en leden het laten afweten. 

Het overkomt ons allemaal. Maar de oude baas in het bergdorp, stram en stijf, kan het niet verkroppen.

Pijn en verval zijn onderdeel van de natuur. Alles in kringloop. Tegelijkertijd past de natuur zich onophoudelijk aan. 

In het berglandschap laten bomen en struiken zich vormen door sneeuw en smeltwater wat langs de helling naar beneden glijdt. Uit zelfbehoud buigen zij mee met de omstandigheden. Hun wortels bieden houvast tussen het gesteente. Tegelijkertijd vormen die, gastvrij, een opstapje voor passanten. Tijdens wandelingen in de bergen ondergaan wij de zwaartekracht en passen onze stappen aan. Meebuigen met de omstandigheden vergemakkelijkt onze bewegingen.

Bij lichamelijk ongemak hebben we geleerd ons heil te zoeken bij artsen en medicijnen. De pijn wegslikken... 

Maar al te vaak vergeten we ons te voegen naar veranderende situatie, voeding en bewegingsruimte.

 Uiteindelijk vormt ook ons lichaam zich naar het leven dat we leiden.

In haiku:

Juist wijze bomen
Buigen mee met de natuur
Vanuit zelfbehoud