Reünie van Landgoedkampen

In 1965 begon de ANWB met het organiseren van zogeheten landgoedkampen, een inmiddels bijna vergeten maar bijzondere vorm van kamperen. De formule was simpel en doeltreffend: gezinnen mochten hun tent opslaan op een unieke locatie, zoals een landgoed of natuurgebied, in ruil voor een helpende hand bij het onderhoud van de omgeving.

Ook Maartensdijk kende deze bijzondere vorm van vrijwilligerswerk en recreatie. Op landgoed Eyckenstein, prachtig gelegen aan de Dorpsweg, werden vanaf het begin landgoedkampen georganiseerd. In de zomermaanden streek om het weekend een vaste groep gezinnen neer op het veld achter de vijver. Gezinnen uit heel Nederland kwamen naar Maartensdijk om te genieten van de rust, de natuur, én het gevoel samen iets moois te doen.

Onder bezielende leiding van Rutger Wessel van Boetzelaer (†), eigenaar van het landgoed, werd er gewerkt in de bossen rondom Eyckenstein. Vaak waren het de mannen die op zaterdagochtend met gereedschap het bos in trokken, terwijl vrouwen en kinderen op het kampterrein bleven of lichte klussen deden. Van Boetzelaer werkte zelf altijd mee, zij aan zij met de vrijwilligers. Dat maakte indruk en zorgde voor een bijzonder saamhorigheidsgevoel. Het werk – snoeien, paden vrijmaken, aanplant uitdunnen – werd vaak afgewisseld met een praatje, een lach en een moment van stilte om de natuur in zich op te nemen.

’s Avonds werd steevast het kampvuur ontstoken in het midden van het veld. Daar verzamelden jong en oud zich met stokken en worsten, en werd er gezongen, gelachen en gedeeld. De kinderen renden tot laat over het terrein, terwijl ouders genoten van de sterrenhemel en de verhalen van de dag. Vriendschappen ontstonden, soms voor het leven. Buiten het zomerseizoen werd er vaak ook in de winter nog een weekend georganiseerd, een koude maar gezellige reünie voor trouwe deelnemers.

De kampen op Eyckenstein groeiden uit tot een geliefd fenomeen. Het kampterrein werd een plek van ontmoeting, rust en arbeid voor het goede doel: behoud van natuur en landschap.

Toch kwam er geleidelijk een einde aan deze traditie. In de jaren negentig liep de belangstelling terug. Een van de oorzaken was dat vakbonden bezwaar begonnen te maken: het verrichte werk was onbetaald, terwijl het soms ook door professionals had kunnen worden uitgevoerd. Onder druk van deze kritiek besloot de ANWB uiteindelijk de landgoedkampen af te bouwen. Op Eyckenstein werden de weekenden steeds stiller, totdat de laatste tent was opgeruimd en het kampvuur voorgoed doofde.

Maar de herinnering leeft voort. Voor velen die erbij waren, was het een unieke tijd: werken aan het landschap, midden in de natuur van Maartensdijk, met gelijkgestemden om je heen en het kampvuur als warme afsluiter van de dag.