Op ‘t bankje

Zoals zo vaak tegenwoordig komt een vrouw met een telefoon in haar hand aanlopen en gaat druk in gesprek bij me op het bankje zitten. ‘Ja tante dat is goed, maar wees voorzichtig en ga niet op het trapje staan. De ramen doe ik liever zelf. Ik ben over een paar uur klaar. Voorzichtig hoor en tot straks.’ De telefoon gaat in haar tas en dan wendt ze zich tot mij. Ze vertelt dat haar man een week voor zijn werk in Italië is en dat ze in die tijd haar peettante te logeren heeft. ‘Ze woont alleen in Enschede en is heel zorgzaam. Tot haar pensioen heeft ze in de verpleging gewerkt. Ikzelf werk drie dagen per week als zzp’er in de zorg en ga bij cliënten op bezoek, allemaal in de buurt dus ik kan het lopend af. Tante Els heeft vanmorgen mijn twee kinderen naar school gebracht en is daarna bij mij thuis gaan schoonmaken. Niks doen is niets voor haar en dan kan ik wel zeggen dat het niet nodig is dat ze gaat schoonmaken, maar daar trekt ze zich toch niets van aan. Ik heb haar wel gezegd dat ze geen ramen mag zemen, want ik moet er niet aan denken dat ze van het trapje valt.’ Dat had ik al gehoord toen ze met haar belde. ‘Maar ik denk dat ze wel door mijn buurvrouw op de koffie zal worden gevraagd. Die komt ook uit Twente en ze zijn ongeveer van dezelfde leeftijd. Kunnen mooi in het Twents praten. Die buurvrouw woont ook alleen. Haar man is drie jaar geleden overleden.’ Ze vertelt dat ze met die buurvrouw ook af en toe boodschappen gaat doen of een eindje wandelen.’ Even zwijgt ze maar dan vertelt ze van alles over de tijd dat ze vaak als kind in de vakanties samen met haar twee jaar oudere zus bij tante Els ging logeren. ‘Ze heeft ons van alles geleerd zoals breien, koekjes bakken, koken en nog veel meer. Mijn zus is inmiddels getrouwd en heeft drie kinderen en woont ook in Twente. Mijn zwager heeft ze leren kennen toen wij bij tante logeerden. Ze was toen zeventien en ze kregen vaste verkering. Mijn zus trok bij tante in en ging daar naar de pabo. Voor tante Els was dat een mooie tijd want toen had ze ook thuis iemand om voor te zorgen. Toen mijn zus klaar was met de opleiding kon ze daar meteen aan de slag op een basisschool en toen ze een woning vonden zijn ze getrouwd.’ Ze vertelt dat ze inmiddels drie kinderen heeft waarvan het oudste meisje ook Els heet. ‘Onze ouders wonen bij mij in de buurt. Mijn moeder is de oudere zus van tante Els. Ik ben mantelzorger voor onze moeder die een lichte vorm van dementie heeft maar toch nog aardig functioneert. Tante Els gaat soms ook met haar en de buurvrouw op stap. Gelukkig is mijn vader nog goed en hij is erg lief voor haar. Hij neemt haar overal mee naar toe, maar als ik vraag waar ze zijn geweest is ze dat vergeten, maar dan zegt ze vraag dat maar aan pa.’ Ze zwijgt en kijkt stilletjes voor zich uit. Een tijdje later zegt ze: ‘Sorry dat ik dit allemaal vertel, maar toen ik zag dat u geïnteresseerd luisterde ging ik er maar mee door.’ Ik zeg dat ze mij er niet mee gestoord heeft en dat ik het mooi vind dat ze een mooie familieband heeft. Ze kijkt op haar horloge en ziet dat het tijd is om op te stappen .

Maerten