Geheimen van de polder

Is het de kou, de rijp op de gewassen, de zon die zacht gloeit achter de nevel die verhalen doet ontstaan? Of komen ze vooral tevoorschijn in de diepe nacht, onder een hemel vol sterren.

Nabije stilte van verzonken leven in het veen herinnert aan wat er was. Jaar na jaar belanden overblijfselen uit de natuur, maar ook van onze levenswijze op het aardoppervlak. De grond onder onze voeten herbergt de evolutie van onze geschiedenis, onze voetafdruk. Laag na laag, als bladzijden uit het jaarverslag van het wereldgebeuren. Traag verteren de sporen van het leven van weleer in onze drassige gronden (broeklanden). Ons verleden vormt letterlijk de bodem onder ons bestaan. Een bodem vol geheimen.

Met ons verblijven hier talloze dieren. Het is nog schemerig als de ganzen vertrekken naar voedzame landerijen, in V-formatie, in navolging van de voorste. Hun schelle stemmen verbreken de stilte. Een dun vliesje ijs op de sloot omlijst een slingerend spoor van water. Het onthult de route die de eenden in alle vroegte zwommen. Nu het voorjaar nadert begroeten een paar kieviten en een tureluur de rijzende zon. Vol ongeduld wachten zij tot zonnewarmte de ijzige nacht ontdooit. Een zilverreiger blijft stokstijf staan in het water terwijl ik kalm passeer. Verrassend maakt hij mij zo deelgenoot van de geheimen van de polder.

Een verre verte stuwt geluiden voort. Geruis van onrust, van verandering...

(Karien Scholten)

In haiku:

Laag op laag ontstaan

Geheimen van de polder

Jaar na jaar bewaard