10 jaar Columns - Jeroen Goes

Deze rij columns is, met alle respect, toch vooral een verzameling van witte mensen boven de vijftig. Alles wat u hier leest is daarmee slechts een beperkte kijk op onze kleine samenleving. Misschien, bedenk ik me nu, moet ik mijn plek eens afstaan aan een Biltse twintiger, want de toekomst is aan de jeugd!

Het beeld van mijn jeugd in een dorpje is er onder andere eentje van de kruidenier, de bakker en de bloemist aan huis. Van deur tot deur, twee keer per week. Bij ons schoven ze aan voor een kop koffie, terwijl de boodschappen werden afgeleverd. Op zaterdag schoven ze aan bij de soep. Vaak ook nog de postbode. Ik lijk hoogbejaard, en ik heb het over slechts veertig jaar geleden.

De dorpsroddels kwamen over tafel. Als ik een half uurtje later bij mijn vriend aanschoof, trof ik daar dezelfde mensen. Weer die koffie, weer de verhalen, aangedikt met wat mijn ouders hadden meegegeven.

De kroeg tegenover de kerk deed hetzelfde: kerk uit, kroeg in, naar goede katholieke gewoonte, een uurtje bijpraten. En we hadden de ‘oncourant’, een wekelijks gestencild blaadje met sportnieuws, advertenties en columns. 

Genoeg gelegenheid dus om elkaar te vinden. Eenzaamheid was een schaars goed. Al moet ik eerlijk zijn: aan die keukentafel zat vooral één soort mensen, en wie er niet bij hoorde, hoorde je zelden.

Van al die herinneringen is niet veel over. Kom er maar eens om dat de bakker of de bloemenman aan de deur komt, laat staan dat ze tijd hebben voor een kop koffie. Ook de kroeg is verdwenen, ook in mijn oude dorp.

Wat nog wel overeind staat, is het gedrukte plaatselijke nieuwsblad. Zoals hier in De Bilt: ooit een persoonlijk initiatief, na al die jaren nog steeds springlevend. Huis aan huis verspreid, als de kruidenier die even aan tafel aanschuift. Het brengt ondernemers en bevolking samen, kunst en cultuur, sport en politiek.

Ik ben allang geen jonge jongen meer, en dorps heb ik me nooit gevoeld. (Veel dorpser dan mijn dorp is het ook niet geworden in mijn verdere leven.) Maar ik zie nu wel de waarde van al die mannen aan onze keukentafel: de aandacht, het plezier, het zorgen voor elkaar.

We gaan niet meer terug naar die tijd. Maar we mogen koesteren wat er nog is, een gedrukte krant als De Vierklank. Om te weten, te lezen, te begrijpen en te verbinden.

Ik ben benieuwd hoe onze jongere Biltenaren daar tegenaan kijken. Mijn schrijverspen leen ik graag uit om die kijk ook te lezen. Als we het over verbinding hebben, steek ik bij deze de hand uit. Een column als brug, in een krant die verbindt.

Mail me gerust: Jeroen.goes@deltadebilt.nl