Column - Bakkie koffie

Bakkie koffie

De eclipsbrillen waren niet aan te slepen. Slimme handelaren verdienden een klein fortuin met kartonnen brilletjes van zo’n 10 euro per stuk.
De maan verduisterde niet geheel de zon, maar we moesten het zien. Zelf vond ik het niet spectaculair. Een verschijnsel zoals de natuur zich laat gelden.

Meer onder de indruk was ik van de verwoestende aardbeving in onder andere Colombia. Zo sta je op en zeg je je gezin gedag, en een minuut later graaf je tussen de puinen van je huis. Op zoek naar bezittingen, of nog erger… op zoek naar je lieven. De natuur geeft en neemt, we zijn er slecht tegen opgewassen.

Het is de leeftijd die ik heb gekregen, of de omstandigheden waarin we verkeren, of een combinatie van beide. Maar de onbezorgdheid van de jaren tachtig en negentig is voorgoed voorbij. 

Andere tijden. Ik houd me vast aan de realiteit dat hoop en vrees elkaar afwisselen, in het groot en in het klein. En met die hoop trappen we het schooljaar weer af. Als onderwijsman heb ik twee keer per jaar het moment van goede voornemens, nadat ik eerst heb teruggeblikt. Zo’n start van het schooljaar is zo’n moment.

Het verschil wordt vooral in het klein gemaakt, en met eigen ogen aanschouwd. Ik kan nog zoveel lezen over de komst van asielzoekerscentra, maar een echt beeld krijg ik pas als ik de nieuwkomers school in Zeist bezoek, naast het AZC. Zoveel verhalen, van kinderen, leerkrachten, families. We kunnen zoveel vinden van elkaar door wat we horen of lezen. Maar we kunnen ook kiezen voor contact. Bevragen, luisteren, meerdere perspectieven betrekken. En soms, daarna, er ook even niets van vinden.

Mijn terugblik: we raken meer en meer uit contact. Te snel op het toetsenbord, laat op de avond, alle emoties eruit gooien en op verzenden drukken, en even vergeten dat er een mens van vlees en bloed diezelfde emotie leest. 

Het is de weemoed die maakt dat ik denk: waar is het bakkie koffie gebleven? Rond de keukentafel, om even met elkaar te beschouwen. De hypes, de ophef, de escalatie. Daartegenover de rust, het wederzijdse perspectief, het verlangen om er samen uit te komen.

Dat geven we onze leerlingen mee. Dat wens ik voor het nieuwe schooljaar, voor iedereen die bij de school betrokken is. Dan maken we, tussen hoop en vrees, weer een beetje extra hoop met z’n allen. Ik doe er graag aan mee, al is het maar met een bakkie koffie erbij.

Jeroen Goes