Column - Jeroen Goes

Even voorgoed

Ik werk al dertig jaar in het onderwijs. En zoals de maatschappij verandert zie ik de veranderingen in het onderwijs. Hoe zat ik zelf in mijn klas, hoe stond ik voor de klas met mijn groep drie leerlingen in de jaren negentig en wat zie ik in de kinderen als ik nu op een van de scholen op bezoek ben? 

En wat zie ik bij de ouders? Mijn ouders in de jaren zeventig, ik als ouder in het begin van deze eeuw, en de ouders van nu. Mijn eigen zoon, die binnenkort ouder wordt (en ik daarbij opa). En gaan al die veranderingen in de laatste jaren veel harder dan voorheen, of is dat alleen maar omdat ik zelf ouder word? Ik las onlangs een mooie verklaring daarover: omdat de tijd die achter je ligt langer is dan de tijd die nog voor je ligt, lijkt de tijd sneller te gaan. De veranderingen zijn er van alle tijden, en de zorgen van ons als ouders of grootouders zijn daar altijd even groot in geweest. 

Misschien, zo praat ik mezelf moed in, zijn de zorgen nu groter, omdat we meer weten. Meer in contact staan met alles dat er dagelijks in de wereld gebeurt. Die wereld, die hoe dan ook onder hoogspanning staat, komt niet alleen onze wereld binnen maar ook die van de jongeren, onze jongeren, onze leerlingen. 

En dat is niet voor iedere jongere even gemakkelijk te verwerken, zo blijkt wel uit de vele gepubliceerde landelijke maar ook plaatselijke cijfers. De aanvragen onder jongeren voor mentale ondersteuning, lopen op. In ons gelukkige land, worden de jongeren ongelukkiger dan voorheen. Op 19 januari startte een landelijke campagne: ‘lessen voor het leven’. Een pijnlijk gegeven uit die campagne: ’in 2025 besloot een klas per maand uit het leven te stappen.’ 

Naast ons lezen, schrijven en rekenen, hebben we onze kinderen in de gaten te houden. Dat kunnen we niet alleen, maar dat kunnen we alleen samen. Samen met de opvoeders, samen met de professionals, samen met elkaar. Samen door de boze buitenwereld soms wat buiten te houden. Samen door de invloed van social media onder ogen te zien. Samen door bewust te zijn van ons eigen handelen en het effect op het welzijn van onze jongeren. Op de dag van de start van de campagne genoot ik van een concert van Claudia de Breij in de mooie grote zaal van Tivoli. Ik dacht aan de campagne (www.113.nl) en luisterde naar haar woorden uit het lied ‘Even voorgoed’. 

‘Luister naar me, ik ben ouder dan jij, dit gaat echt voorbij, jij bent goed. Luister naar me, vandaag gaat voorbij, blijf leven, even voorgoed’.