Column - Een fietsgemeente is zo veilig als zijn gebruikers

Ik was even uit de running zoals de vaste lezers van mijn column weten: vakantie houden. Dat was om uiteenlopende redenen misschien toch niet zo’n goed idee. Want de wereld om je heen doet niet aan vakantie met het gevolg dat je na je reces, in plaats van kalmpjes weer opstappen, ‘op een rijdende trein’, moet zien te springen. Mijn benen zijn de állerjongste niet meer en daar kom ik eerlijk voor uit. 

Eerste klus, de laatst verschenen Vierklanken uitpluizen op zoek naar actualiteiten en ja, daar springt me toch een KOP in het OOG: ‘Is De Bilt kandidaat fietsgemeente 2026’. Het vraagteken erachter ontbreekt aan de KOP, dus die zet ik er zelf maar achter; vraagtekens plaatsen is immers mijn beroep. Ik geef meteen ook maar zelf antwoord: ‘nee’ en ik zal uitleggen waarom niet. 

Een ieder die zich, met name in de ochtend- en middaguren op de Biltse fietspaden begeeft, kent de problemen: een massaliteit aan rijwielen in alle soorten en maten, met heel verschillende snelheden en berijders die ofwel de verkeersregels niet kennen ofwel er lak aan tonen. De gemeente zelf doet er nog een schepje bovenop door verkeerslichten zodanig af te stellen dat iedereen op het fietskruispunt tegelijk groen licht heeft. Ik verzin het niet. 

Vijftig jaar geleden fietste ik zelf naar school. Vijftien kilometer heen en ook weer terug. Het was mooi weer op het fietspad en ik zat kennelijk wat te freewheelen met één hand los van mijn stuur. “Geld teveel? Handen aan het stuur!, klonk de barse stem van oom agent die achter me fietste en me vervolgens in compleet blauw uniform, met pet, inhaalde. Ik was nogal overrompeld maar ben het beeld en de boodschap nooit vergeten. Van de week beleefde ik opnieuw zo’n moment. 

Ik was onderweg van De Bilt naar het provinciehuis langs de Utrechtseweg. Ik reed op net zo’n rijwiel als dat van een halve eeuw terug, langs de bouwplaats van het Verweliusterrein. Er werd vinnig achter me gebeld. Dit keer geen agent maar een jonge dame op een elektrisch aangedreven bakfiets zonder kinderen erin. Na het inhalen keek ze nog ‘s om alsof ze me kon vermoorden. Even terug naar het begin van dit verhaal. Of ‘De Bilt kandidaat fietsgemeente 2026 is’. Het antwoord is duidelijk: al plaveit men de fietspaden met goud, de veiligheid en aantrekkelijkheid ervan worden toch echt in hoofdzaak bepaald door de gebruikers in alle aantallen, vormen, maten en leeftijden én door de kwaliteit van verkeershandhaving. 

Veroniek Clerx