Column - Uitgerust

Uitgerust tijdens de vakantie na een bewogen tijd ben ik wel. 

Het bleek maar weer eens dat ik nooit echt bedreven word in het verwerken van een opeenstapeling van bewogen momenten. De enige wijsheid die ik met de jaren heb gekregen is dat je het tijd mag gunnen. Met het erkennen dat het er is, ontstaat er ook het besef dat het tijd nodig heeft om weer vooruit te kunnen. 

Mijn oude moeder, 93 jaar en die al een aantal jaar dementerend was, overleed net voor de zomer begon. Het werd tijd en tegelijkertijd is het nooit tijd om beide ouders niet meer te hebben. Zo besefte ik na haar overlijden. Zo’n besef dat ik weer meeneem in mijn werkzame leven. Het besef van liefhebben en belangrijke momenten omarmen. 

Het nieuwe schooljaar vangt immers weer aan. U zal waarschijnlijk net als ik weer hebben teruggeblikt en vooruitgekeken. Misschien wat reflecties gemaakt en plannen gesmeed. In dat laatste zijn we nogal goed geworden met elkaar. Doelgericht, afvinklijsten en planningen. Weten waar we naar toe willen bewegen. Een nieuwe studie, een diploma, een nieuwe baan, het behouden van geluk? Of misschien wel weer gezond worden. 

Wat we in al deze voornemens veelal vergeten is dat het echte leven zich rondom die plannen en lijsten begeeft. 

In die momenten van echte en soms onverwachte contacten. De ruimte voor de echte ontmoetingen. De ruimte die er is tussen de haast die we zelf creëren. 

Zo zal het ook weer gaan in het nieuwe schooljaar, voor al die mensen met de voeten in de klei. 

Hun lesprogramma’s voorbereid, doelen voor de dag gesteld maar zich hopelijk realiseren dat het ook voor hen en voor hun leerlingen te doen is in die tussenmomenten. De leerkracht die je ziet, de ouder die de waardering toont, het blije kind op dat ene moment. 

In die zin hoeven we niet op zoek te gaan naar het grotere geluk dat we ons ook voor het komende jaar weer voornemen. 

Het geluk ligt soms voor het oprapen, in de kleinste momenten. Als we er maar de tijd voor willen nemen. 

Het nieuwe schooljaar vangt aan. Ik hoop van harte dat we die tijd ook echt nemen – om het kleine geluk voor elkaar te kunnen betekenen. 

Soms niet meer dan een glimlach, een luisterend oor of een oprecht moment van aandacht.

(Jeroen Goes)