De winkel aan huis

Een paar keer per week, steevast rond dezelfde tijd, rijdt hij door het dorp... de winkelwagen, tien meter lang, twee wielen voor, achter dubbellucht, op 65 liter diesel per week. Een toeter als een misthoorn waarschuwt dat de compacte supermarkt voorrijdt. Praktisch voor de bewoners van het buitengebied om dicht bij huis boodschappen te doen. De man achter het stuur altijd hulpvaardig. Zijn vrouw thuis altijd ‘stand-by’. Zij weten waarmee hun klanten zich voeden en richten zich op hun wensen bij het vullen van de schappen. Eenvoudig, smakelijk en gezond. Zij waken hiermee over het welzijn van het winkelend publiek.

Mensen met die toewijding zie je steeds minder. Werkdagen van 6 tot 6, zes dagen per week, in weer en wind, altijd tussen de wielen, constant alert op het verkeer. Zo konden wij jarenlang boodschappen doen in zo’n winkel waar je nooit in de rij hoeft te staan, met een persoonlijke behandeling en tijd voor een praatje. De tassen, indien nodig, zelfs tot in huis gebracht. Geduldig schommelde de wagen van deur tot deur, voor vaste klanten en voorbijgangers met trek in een krentenbol of een gevulde koek. De winkel ging mee met de tijd in opwaartse lijn naar automatiseren. Van klinkende munt en kopen op de lat, een postagentschap met betaalcheques naar het snelle bankieren via betaalkaart en pinautomaat. Maar die vertrouwde wagen vol verse koopwaar verdwijnt uit beeld, voor de eigenaar was 40 jaar mooi genoeg.

Tegelijkertijd is ‘thuisbezorgd’ een groeiende markt. Grote winkelconcerns bijten zich erin vast. Online besteld en morgen thuis gebracht, lekker makkelijk. De kleine winkelier is de dupe.

Nog een laatste keer rollen de boodschappen door onze straat. De bestuurder houdt ermee op. De lege kratten achterop, rijdt de wagen weg naar het verleden. Menigeen verzucht: we gaan hem missen...

(Karien Scholten)

In haiku:

De winkel aan huis

In de vaart der volkeren

Vervloeit met de tijd