Scheutig met stuifmeel

Een boeiend licht- en schaduwspel brengt afwisseling onder het bladerdak van het bos. Weldadig voelt de schaduw, de verkoeling van de bomen. Een overvloed aan insecten vindt er voldoende voedsel. 

Witte bloemen van de haagwinde lichten op in het donkergroen. Iedere bloem opent een unieke wereld. Van nabij bekeken vallen de tere vaten op die de bloemblaadjes van vocht voorzien. Zuiver wit presenteert zich de trompetbloem uit één blad, als een bruidsbed voor de voortplanting van de soort. Al in de ongeopende bloem maakt alles zich op voor de bevruchting. Zodra de zaadcel uit het stuifmeel de eicel in de stamper treft, zullen ze versmelten tot de kiem van een nieuw plantje. De dag dat de bloem zich opent moet het gebeuren. De stuifmeelkorrels, gerangschikt langs een krans van meeldraden, liggen zo voor het grijpen. In hun zoektocht naar voedsel, diep in de kelk, moeten bestuivers daar wel langs strijken, bloem na bloem. Zij zorgen ervoor dat het DNA van de plant wordt verspreid. Want ook bij planten is inteelt kwalijk.

Gretig graaien de tentakels van de winde naar alles waaraan zij zich kunnen optrekken. Wikkelen zich omhoog en reiken gretig naar de positie waarop zij optimaal zichtbaar zijn voor het insectenrijk. Elk van hun bloemen opent zich tenslotte maar één dag om bevrucht te worden.

In haiku:

Scheutig met stuifmeel
Het seksleven van planten
De bloem als bruidsbed

Karien Scholten