Blauw bloementapijt

Op de vochtige bodem tussen de struiken is zomaar een tapijt van blauwe bloemetjes neergestreken. De plantjes heten hondsdraf. Hun uitlopers veroveren gretig de omgeving en verweven zich tot een fraaie bodembedekking. Het geheel biedt een welkome schuilplaats aan allerlei insecten. De nectar in de blauwe bloempjes trekt zowel bijen als nietige insecten aan en voorziet ze van energie. Haast doorzichtige vleugels dragen de tere wezentjes naar de nectarbron. Een langpootmug zweeft dralend boven het bloembed, weet niet welke bloem hij zal kiezen. Zijn larven zijn vraatzuchtig, maar eenmaal volwassen heeft hij niet veel voeding meer nodig. In de paar dagen dat hij nog leeft drinkt hij enkel wat nectar. Op zijn beurt vormt hij voedsel voor de vogels wiens zang wij zo graag horen.

Rijkelijk verstrooid herken ik blauw bloeiend hondsdraf in het gras. De gekartelde blaadjes groen tot dieppaars, met een kenmerkende geur, fris kruidig. In wandelingen met de kinderen waste ik vroeger de schrik van de brandnetel weg met het sap uit gekneusde hondsdraf blaadjes. Het hielp ze altijd, al was het misschien enkel vanwege de liefde van de handeling. Gelukkig groeien hondsdraf en brandnetel altijd vlak naast elkaar.

Het schijnbaar onbeduidende is waar wij gemakkelijk in grote stappen aan voorbij lopen. Maar juist dat onaanzienlijke staat aan de basis van heel veel leven. Je hoeft enkel maar om je heen te kijken om te begrijpen dat ook wij maar een nietig onderdeel zijn van het wereldwijde ecosysteem. (Karien Scholten)

In haiku:
Blauw bloementapijt
Geurt naar herinneringen
Sterkt tere wezens