Op ‘t bankje - Buitenlands bezoek

De laatste paar keren dat ik op het bankje zat zag ik iedere keer twee mannen en twee vrouwen langslopen die steeds druk met elkaar in gesprek waren. Ze hadden zo te zien veel plezier en spraken Engels met elkaar. Ik denk dat ze mij niet hebben zien zitten want daarvoor waren ze te veel met zichzelf bezig. Dit keer is het gezelschap gehalveerd en zie ik alleen een man en een vrouw rustig komen aanlopen. Bij het bankje aangekomen slaken ze bijna gelijktijdig een diepe zucht en gaan zitten. ‘We komen net van Schiphol en het was behoorlijk druk op de weg. Gelukkig waren we ruim op tijd vertrokken, maar je kunt eigenlijk beter de trein nemen, dan hoef je ook niet naar een parkeerplaats te zoeken’, zegt de man. Ik knik om te laten merken dat ik het met hem eens ben. ‘Maar we hebben nu ons huis weer terug’, zegt de vrouw lachend. ‘We hadden een echtpaar over uit Engeland dat we acht jaar geleden in Spanje ontmoet hebben en waarmee het meteen klikte. Sinds die tijd gaan we regelmatig bij ze op bezoek in Engeland en komen zij bij ons. Het is altijd erg leuk als we elkaar weer zien want het zijn echt goede vrienden geworden. We verheugen ons steeds weer als ze overkomen, maar soms ben ik dan wel mijn draai in huis een beetje kwijt. Niet dat ze lastig zijn, maar je hebt je eigen gewoontes en dan moet je toch steeds met anderen rekening houden.’ Ik herken de situatie bij mijn zus in Australië die vorig jaar zes weken lang familie uit Nederland op bezoek kreeg. Ze spraken nauwelijks Engels en mijn zus en zwager moesten daarom steeds bij ze zijn want ze durfden nooit ergens alleen naar toe te gaan. Mijn zus belde mij af en toe om te zeggen dat ze het wel erg lang vond duren. Ik vertel dat aan het echtpaar in de veronderstelling dat dit hun leed wat zal verzachten, maar hun situatie was toch heel anders. ‘Daar ging de vlag uit toen ze weer vertrokken waren’, vertel ik lachend. ‘Zo erg was het bij ons zeker niet en ze waren hier maar twee weken. Ze gingen vaak genoeg samen op stap en dan konden wij weer wat bijkomen. Ook hielpen ze met alles en af en toe kookten ze zelfs. Het was echt fijn en gezellig, maar noem het maar een luxeprobleem. We klagen dus echt niet hoor, maar je merkt dan toch wel dat je een eigen ritme in je huishouden hebt. Het zijn maar kleine dingetjes. We zijn toch gewend om het hele huis voor onszelf te hebben. Neem bijvoorbeeld het toilet, als je nodig moet is de wc opeens bezet en als je dan aan de beurt bent blijken de luchtjes ook nog eens anders te zijn dan je gewend bent’, zegt de vrouw lachend. Toch wil ze geen kwaad woord over haar gasten horen. ‘Misschien ervaren zij hetzelfde als we daar zijn, maar daar hebben wij dan geen erg in. Ze zijn altijd ontzettend gastvrij als we er zijn en ik voel me nu eigenlijk een beetje schuldig dat ik me beklaag. Laat ik maar zeggen dat ik heel blij ben dat ze geweest zijn en ook heel blij dat ze weer naar huis zijn. We zijn ook een paar keer met ze gaan fietsen en ze zijn inmiddels wel gewend dat je hier rechts moet houden, dus dat gaf geen moeilijkheden. Maar nu gaan we eerst naar huis om alles weer in de oude situatie te herstellen.’

Maerten